Bijna niet te geloven.

Sla mijn agenda open, moet een afspraak opschrijven die gepland staat in juni. En ookal weet ik het wel, de maand juni, toch schrik ik een soort van, als ik bij 8 en 9 juni zie staan dat het 8 jaar geleden is dat ♥Patricia haar ongeluk heeft gehad en is overleden.

Bijna niet te geloven, 8 jaar geleden? Als ik terug denk aan die dagen dan lijkt het nog zo dichtbij. Het voelt niet als 8 jaar geleden. Dit gevoel is best moeilijk uit te leggen als je het zelf niet mee hebt gemaakt of het gevoeld hebt.
Dit gevoel heeft niks te maken met blijven hangen in mijn verdriet *wat 'professionals' nog wel es snel willen gaan roepen*. Want ik weet van mijzelf dat ik niet blijf hangen in mijn verdriet. Ik weet van mijzelf dat ik echt wel verder ben gegaan met mijn leven. Het is gewoon zo raar gevoel van 'waar blijven de jaren ? '
Hoe snel wordt de uitspraak 'tijd heelt alle wonden ' gedaan? Ik blijf van mening dat tijd niet alle wonden heelt, maar tijd leert je nieuwe dingen, tijd laat je je eigen kracht vinden. Maar de tijd heeft mijn wonden niet geheeld, want deze wond zal altijd pijn blijven doen totdat ik zelf dood ga.
Bijna 8 jaar geleden, het ongeluk, haar overlijden.... bijna niet te geloven... Een getal op papier... maar niet in mijn hart. 8 en 9 Juni, voor altijd in mijn geheugen gegrift.... ♥Patricia voor altijd in mijn hart en ik zal haar blijven missen... altijd en eeuwig !

Het leven begint bij 40.

Wat is een leeftijd, je bent zo oud als je je voelt ( oeps,soms heb ik dagen dat ik mij wel 80 voel ? )
Maar ja, leeftijd is wel iets waar mensen toch wel een soort van waarde aan hechten. Ergens schijnt het belangrijk te zijn dat mensen jouw leeftijd willen weten. En toch......

Neem nu dat irritante onderzoek waaruit is gebleken dat op de arbeidsmarkt al bijna geen plek is voor mensen die 40 jaar of ouder zijn! Schrik... hoezo niet? (laat ik nu net 40 jaar zijn geworden!) Nee een 40 jarige is minder gemotiveerd,vaker ziek, minder flexibel... en bla bla bla... nog meer van dat gezwets.
Werken alle onderzoeken , alle regels elkaar zo langzamerhand niet allemaal tegen? Want er moet wel langer doorgewerkt worden, het liefst zolang dat wij nog te oud zijn om te gaan genieten van het leven.
Vacatures zijn er bijna niet, maar ja...das maar bijzaak. En zijn er dan vacatures dan hoeft een 40 jarige dus eigenlijk niet te gaan solliciteren, want tja, die maakt toch bijna geen kans. Ik las ergens dat een 40 jarige eigenlijk niet schriftelijk hoeft te gaan solliciteren op een vacature omdat de kans heel erg klein is dat hij of zij wordt uitgenodigd voor een gesprek. Nee een 40 jarige zou het meer moeten hebben van het netwerken, sociale media....

Hoezo zou ik als 40 jarige niet gemotiveerd zijn? Ik barst van de motivatie om weer betaald aan het werk te gaan.
 Hoezo zou ik niet flexibel zijn? Als iets in goed overleg gaat ben ik super flexibel.
Hoezo ben ik vaak ziek? Ik ben bijna nooit ziek, niet vaker dan een gemiddelde Nederlander ongeacht zijn of haar leeftijd !

Ik als 40 jarige neem wel levenservaring met mij mee.
Ik als 40 jarige neem wel een dosis verantwoordelijkheidsgevoel met mij mee.
Ik als 40 jarige neem wel werk ervaring met mij mee.

Maar buiten die leeftijd om, ik neem mijzelf mee, en ik ben ikke, met mijn goede kanten en mijn minder goede kanten (maar dat is niet leeftijdsgebonden) ....... Ben blij dat ik 40 jaar heb mogen worden... ja toch? 

Raakt t diepst van mijn hart.

Een bezoekje aan het grafje van ♥Patricia. Al doe ik het al jaren, op een rare manier went het nooit.
Ik zie een vrolijk lachende ♥Patricia in de glasplaat van haar grafje.
Ik zie een kind van nog maar 6 jaar.
Haar lichaam daar achter gelaten, bijna 8 jaar geleden.
Een bezoekje aan het grafje van ♥ Patricia, nee het went nooit !

Ik vind het altijd fijn om naar haar grafje te gaan op een tijdstip waarvan ik weet dat het niet al te druk is op het kerkhof, maar dat lukt natuurlijk niet altijd.
Sinds Mike in mijn leven is wordt een bezoekje aan ♥ Patricia haar grafje ook anders, want tja voor een 3 jarige is een kerkhof net een speelveld, bij sommige graven ziet Mike dingen om mee te spelen, al vertel ik hem dus dat dit niet mag. Jullie zullen begrijpen dat als Mike meegaat naar zijn grote zus, het bezoekje niet in alle rust gaat lukken.
Daarom is het ook wel eens heel fijn om helemaal alleen te gaan, even ik met mij eigen gedachten, gevoelens, verdriet. Even echt tijd nemen om stil te staan bij ♥ Patricia. En net op deze dag, dat ik alleen ♥Patricia haar grafje bezocht, lag er een brief bij haar grafje. Deze brief geschreven door een oud klasgenoot van ♥Patricia, zo lief, zo ontroerend, zo recht uit het meisje haar hart. Ik stond daar, met de brief, tranen in mijn ogen, kippenvel van ontroering. Zo ontzettend bijzonder om na bijna 8 jaar een brief te vinden van een oud klasgenootje.
 De kinderen uit ♥Patricia haar klas waren natuurlijk ook rond 6 , 7 jaar toen Patricia overleden is, een heel andere leeftijd dan ze nu zijn, toen echt kind, nu op weg naar volwassen worden. En dat laatste straalde deze brief ook uit, wat een lieve woorden, wat recht uit het hart geschreven. Ik was geraakt recht tot het diepst van mijn hart.
Naast de brief had dit oud klasgenootje ook nog een engelstalig gedicht erbij in gedaan ;
If I die young... *de tekst zegt het allemaal*

Ik heb het oud klasgenootje een kaartje gestuurd, haar laten weten hoe goed het mij heeft gedaan dat zij deze lieve brief bij ♥Patricia haar grafje had gelegd... Bijzonder, zo bijzonder... Deze lieve ontroerende brief zal ik dan ook bewaren bij de rest van ♥Patricia haar spulletjes... met een heel warm gevoel in mijn hart !

*Ik hoop dat je je eigen roze huisjes hebt daarboven, omdat je zo van roze hield *
(Van het oud-klasgenootje voor ♥Patricia )

Contactmiddag VOOK

En vandaag was het zover, de VOOK contactmiddag, de middag waar ik mijn verhaal heb gedaan over ♥Patricia haar leven,haar ongeluk,haar overlijden en het verder gaan zonder haar in ons leven.
De weg naar Nijverdal werd door mij gereden met een soort van gezonde spanning, een gevoel van ''blij als ik er eenmaal sta".
De opkomst was niet heel groot, maar de opkomst was wel prettig (toch eens nadenken over manieren om meer mensen te 'trekken'naar deze contactdagen).
Bijzonder fijn dat mijn moeder er was, mijn schoonvader, mijn beste vriendin en natuurlijk mijn vriend Dennis.
En ja, opeens stond ik daar. Op de tafel naast mij de foto van ♥Patricia. En ja, opeens stond ik daar mijn verhaal te vertellen. En ja, soms zaten er momenten in dat tijdens het voorlezen mijn stem even over sloeg, of dat ik even moest slikken. En ja, ook nu weer voelde ik een soort onwerkelijkheid over mijn eigen verhaal, terwijl ik bijna 8 jaar weet dat mijn kind dood is... Het was fijn te vertellen hoe wij verder zijn gegaan nadat Patricia overleden was, en ik kan alleen maar hopen dat er iemand in de zaal heeft gezeten die er iets van troost,kracht of herkenning uit heeft gehaald.
Ik brak pas toen ik het gedicht voor ging lezen .. ( terwijl ik had gedacht dat ik dat gedicht 'wel even'voor zou gaan lezen) Dit gedicht, ooit gevonden op het internet vlak na het overlijden van ♥Patricia. Dit gedicht raakte mij meteen en raakt mij nog steeds. Dit gedicht hangt in de huiskamer afgebeeld op een foto van ♥Patricia. Dit gedicht...ik brak vanmiddag... tranen,gemis, verlangen, niet uit mijn woorden komen....pauzemoment...Dit gedicht,lees het zelf maar....

Ik heb een lieve mama

Maar ze kan helaas niet bij mij zijn

Ze moet zonder mij verder

En dat doet haar toch zo’n pijn

Mijn mama is flink

Dat is wat men zegt

Maar ik kan haar horen huilen

’s avonds stilletjes in haar bed

Ik zie hoe zij ’s nachts wakker ligt

En zachtjes pak ik haar hand

Ze weet niet dat ik bij haar ben

Maar wij hebben een sterke band

Over haar schouder kijk ik mee

Ik deel haar vreugde en haar pijn

En ik wil het allerliefst

Dat zij weer gelukkig kan zijn

Ik zal haar nooit verlaten

Ik blijf altijd dicht bij haar

Ik zal over haar waken

Wij horen bij elkaar.

(Schrijver onbekend)

♥ ♥ ♥

Bijna zo ver

Mijn geschreven verhaal ligt uitgeprint voor mij.
Het gedicht dat ik voor zal gaan lezen ook.
Het is bijna zover, zaterdag 17 maart ga ik het dan toch echt doen, mijn verhaal vertellen over ♥Patricia.
Ik zal niet alleen vertellen over haar ongeluk, haar dood,maar ook over het leven na haar dood.
Ik lees mijn verhaal door, en ik ben weer terug in de tijd.
Alles beleef ik opnieuw, alles voel ik opnieuw.
Een trauma voor het leven, het klinkt zo zwaar,maar zo is het wel.
Het verhaal is mijn leven, met alle gevoelens en herinneringen die daarbij horen.
Het verhaal laat mij weer voelen tot op mijn bot.
En zelfs een stuk onwerkelijkheid schiet weer door mij heen,bijna niet te geloven dat dit toch echt mijn leven is.
Al is het bijna 8 jaar geleden gebeurd, dat maakt niet uit.
Nu mijn verhaal weer op papier staat, ben ik weer terug in de tijd.
Ik hoop dat er zaterdag ouders zijn die iets van een stukje troost, herkenning, kracht halen uit mijn verhaal, want dan voelt de dood van ♥Patricia wat minder zinloos.
Ik hoop dat er zaterdag ouders zijn die misschien wat tips halen uit mijn verhaal, dat zou mij goed doen.
Maar voor het zaterdag is, lees ik mijn verhaal nog eens door....al zit mijn verhaal in mij...

♥Patricia, voor altijd in mijn hart

Goed gevoel

Een cursusavond over de verliezen in ons leven. Geen vrolijk onderwerp, maar wel een nuttige. Want het verliezen zit niet alleen in het verliezen van dierbaren,maar ook in het verliezen van je baan, je huis en haard,je gezondheid,enz....
Het was een fijne,maar ook intensieve cursus waarbij natuurlijk ook mijn eigen levenservaring aan verliezen voorbij zijn gekomen, ♥Patricia werd hierbij natuurlijk ook genoemd.
Het was een bijzondere avond. Want iedereen stelde zich natuurlijk best kwetsbaar op. Persoonlijke verliezen brengen natuurlijk ook emoties met zich mee. Dat maakte deze avond zo bijzonder,het was niet zomaar een cursusavond,het was eigenlijk ook een avond delen van persoonlijke verliezen,het tonen van emoties.
Op deze cursusavond werd ik mij er weer heel bewust van geworden dat achter iedere deur wel een verhaal zit met verliezen. En wat werd er duidelijk gemaakt wat ik allang wist, rouwen ( om iedere ding waar men over wil rouwen) doet iedereen op zijn of haar eigen manier, daar bestaan geen boekjes voor. Dat heb ik ook zo ervaren, rouwen is een heel persoonlijk iets, waar ik heel veel aan heb kan een ander totaal niet boeien en andersom. Rouwen doe je op je eigen manier, maar ook vooral in je eigen tempo. Niemand kan vertellen dat het rouwen over moet zijn, hoe graag mensen dat misschien ook willen. Voor rouwen staat geen tijd, rouwen kost tijd en dat moet ook. Het is zo belangrijk tijd te nemen voor rouwen, want doe je dat niet, dan komt vroeg of laat de klap alsnog,maar dan vaak extra hard!

Het was een bijzondere cursusavond.En het eindigde bijzonder toen de overige cursisten mijn complimenten gaven voor mijn openheid en dat door mijn openheid men dingen geleerd hadden. Ik vond het fijn om te horen, maar tevens maakte het mij verlegen (jaja, ik kan best soms wat verlegen worden hoor ) . Maar in de auto terug naar huis, bracht het een glimlach op mijn gezicht, want wat is er mooier dan dat mensen iets 'geleerd' hebben van mijn ervaring.

Herkenning

Soms zijn er van die liedjes die je extra raken.

Liedjes die een tekst hebben waarvan het net is alsof het door jou of voor jou geschreven is.

Dit nummer van Simone Kleinsma is voor mij zo'n nummer. Zoveel dingen herken ik in haar liedje !

Eerlijk gezegd kende ik het nummer niet,totdat mijn lieve zus mij kennis liet maken met dit nummer. Het nummer raakte mij meteen, en eerlijk is eerlijk, ik kan dit nummer vaak niet luisteren zonder een traan te voelen prikken, soms rolt die traan mijn wang over.

Een traan van herkenning, een traan van missen, een traan van verdriet,maar vooral een traan die laat zien hoeveel ik van ♥Patricia hou, voor altijd en eeuwig !

Dit nummer van Simone Kleinsma zal ik ook draaien op de contactdag van VOOK (Vereniging Ouders Overleden Kind) a.s zaterdag 17 maart . Nadat ik mijn verhaal over ♥Patricia  heb gedaan zal dit nummer mijn verhaal afsluiten en kan ik mijn tranen laten gaan....