Follow by Email

maandag 21 mei 2018

Krakers gespot

Nou ja zeg, wat mij nu is overkomen. 
Jullie zullen het niet geloven! 
Er zijn krakers gespot, echt waar, hier bij mij in de tuin! 
Ja,echt in mijn tuin, dat is toch brutaal? 
Of toch juist niet...? 





Jaren lang hangt hier aan de schutting al een huisje. 
Ooit was deze mooi en nieuw. 
Strak in de lak, laat maar zeggen. 
Maar zoals dat gaat met huisjes zonder bewoners, 
verschiet de mooie strakke lak.
Het huisje wordt niet meer verzorgd,
en ziet er dan dus uit zoals het huisje bij mij aan de schutting. 
De verf bladert af,
het dak begint wat kiertjes te vertonen. 
Ooit, wat jaren geleden, 
kwam er een bezichtiging,
maar de huurder had er toch geen zin in,
vond het huisje onder zijn stand,
en vertrok. 








Zien jullie hem of haar, 
daar zittend op de schutting? 
Dit lief ogende vogeltje,
heeft samen met een ander lief ogend vogeltje,
het huisje gekraakt. 
Niet even keurig gevraagd of ze het huisje mogen huren
totdat de kindjes uit huis gaan.
Nee met grof geweld hebben ze het huisje gekraakt. 
Zonder te vragen hebben ze een nestje gebouwd,
in het oude huisje aan mijn schutting. 
Zonder te vragen hebben ze samen kindjes gemaakt,
het huisje zit nu dus nog voller. 




Opeens is mijn ooit zo rustige tuin, 
verandert  in een aanvliegroute naar hun gekraakte huisje. 
En ik kan je vertellen, 
ze vliegen op en aan! 
Ik moet soms gewoon uitkijken,
niet geraakt te worden door deze hardwerkende vogeltjes. 



 


Vandaag was dus weer zo'n heerlijke zonnige dag.
Heerlijke blauwe lucht,
de zon stralend aan een strak blauwe hemel. 
En tja, 
omdat ik toch eigenlijk mijn krakers in de tuin super gaaf vind,
zit ik met mijn telefoontje in de aanslag,
om deze hardwerkende vogeltjes op de gevoelige plaat te zetten. 
Maar ja,
ik denk dat de krakers mij op afstand in de gaten zaten te houden. 
"Mens soort gezien "
"Mens soort wil ons vastleggen op beeld"
Dus jullie raden het misschien al. 
Ik zat daar dus mooi voor 'niks' met mijn telefoon in de aanslag. 
Wel lekker in het zonnetje, 
dat dan wel weer. 
 Maar ja, 
ik ging met een missie,
en ik was mij ervan bewust dat ik de missie af moest breken, 
omdat de krakers niet meer op kwamen dagen. 
Wel mocht ik genieten,
van het vrolijke getjilp wat uit het gekraakte huisje kwam. 

Maar ik geef niet op uiteraard, 
er mag wel wat tegenover staan als mijn huisje zomaar wordt gekraakt. 
Ik zou en ik wilde de krakers op de gevoelige plaat krijgen.
Dus even later zit ik weer heerlijk buiten.
Dit keer mijn camera op mijn telefoon al startklaar.
Ingezoomd en wel op het huisje wat sinds kort bewoond is. 
 En wauw,
het is mij gelukt! 
De hardwerkende krakers staan op de gevoelige plaat. 
En ik vind de krakers er zo mooi opstaan. 
Gewoon met mijn simpele cameraatje van mijn telefoon. 
Kijken jullie even met mij mee? 
Mag ik jullie dan voorstellen aan de tijdelijke bewoners van mijn huisje aan de schutting? 

 



















Voor hoelang deze krakers nog het huisje blijven bezetten, 
dat weet ik uiteraard niet.
Want erg spraakzaam zijn ze verder niet. 
Ook weet ik niet of zij hun kinderen nog aan mij voor komen stellen. 
Ik heb het vermoeden van niet? 
Ook weet ik niet zeker of ik hun kinderen te zien krijg.
Misschien vertrekken ze wel, 
zonder een bedankje? 

Ik geniet iedere dag van deze hardwerkende vogeltjes.
In de tuin zitten is nu net even extra leuk!
Zij trekken zich van mij ook echt niks aan. 



Wel van Roos, onze waakzame Boomer. 
En Roos, tja, die is eigenlijk net zo nieuwsgierig als ik dat ben. 
Het liefst springt ze het huisje in om te kijken wie daar allemaal in wonen. 
Gelukkig kan Roos er niet bij. 
Ook vind Roos het niet leuk als papa en mama vogel de kindjes komen voeren.
Roos maakt er een sport van om zo vaak mogelijk papa en mama vogel te verjagen. 
Gelukkig ben ik er ook nog.  
En gelukkig luistert Roos dan ook heel goed naar mij (of toch niet?) 


Tot zover mijn verhaal over de brutale,
maar toch erg mooie en te gekke krakers. 
Het huisje mogen ze van mij kraken,
zolang ze maar willen.
Want ik wil er toch zelf niet in wonen. 

Tjilp tjilp... 
tot een volgende blog. 

zaterdag 19 mei 2018

Shoppen, een ramp?

Jaja, daar zijn de kaboutertjes weer langs geweest in de kledingkast van mijn zoon. Wisten jullie dat? Dat die kaboutertjes de kleren soms kleiner maken? Soms vinden ze mijn klerenkast ook wel eens, dan zit opeens een kledingstuk wat strakker dan voorheen, of doen de kaboutertjes dat niet? Heeft dat een andere oorzaak? 
Zoonlief heeft in ieder geval nieuwe kleren nodig. Naast dat hij wat centimetertjes de lucht in is gegroeid, is hij ook wat breder geworden door de vechtsporten die hij beoefend. Wat klinkt dat hรจ... vechtsporten..terwijl hij daar juist heel veel discipline en respect leert. Maar dat is weer een ander verhaal, leuk voor een andere blog misschien? 
Zoonlief heeft dus nieuwe kleren nodig.En tja, ik hou wel van lijstjes maken,dus bewapend met een lijstje waarop staat welke kleding hij nodig is, naar Zwolle. Gezellig met zoonlief en vriendlief. 



 
Zwolle, een leuke stad om te winkelen, vooral omdat daar ook de C&A zit, waar ik altijd goed kan slagen voor zoonlief. En ook niet onbelangrijk, C&A , een winkel die ook nog eens leuke prijsjes heeft voor kleding. Ik ben absoluut geen 'kniepstuiver' ( om er maar even een term tegenaan te gooien) maar een kind in de groei... (vul maar in...) 
Ik met mijn lijstje, vriendlief en zoonlief zonder lijstje. Nou, hebben jullie er beeld bij ? Ik probeer op zoek te gaan naar kleding die op mijn lijstje staan, maar ....'Kijk eens Bea, dit is ook leuk voor Mike' , hoor ik vriendlief zeggen. Waar zocht ik ookal weer naar?
 'Maaaammm, mama...deze vind ik gaaf', hoor ik zoonlief roepen van afstand. Ik probeer verder te gaan met mijn lijstje.
'Dit is ook leuk mam'... met een blij gezicht showt zoonlief mij een trui, die uiteraard niet op mijn briefje staat. Ik mompel iets van 'ja, maar die staat niet op het lijstje'.... en ik bereik eindelijk het rek met kleding waar naar ik op zoek ben. 
Vele zweetdruppels, wat gemopper hier en daar, verder.... dan eindelijk naar het te kleine pashokje waar de kleding gepast moet worden. Herkennen jullie dat? Met je kind in zo'n klein pashokje, te weinig ruimte, te hoge temperaturen? Rondvliegende kledingstukken omdat kindlief te ongeduldig is? Gelukkig, alle kleding krijgt goedkeuring, en heel stiekem zit daar dan ook dat ene shirtje tussen die niet op mijn briefje stond. Maar ja, daar krijg ik dan straks thuis wel een bakkie koffie voor van zoonlief. En de rest van de dag ook, heeft hij mij beloofd. Ook vriendlief komt tussendoor zijn kleding nog even showen die hij niet op het lijstje had staan, maar toch stiekem wel goed kan gebruiken. 
Voldaan, doodmoe van het shoppen in alleen nog maar deze ene winkel, verlaten we met een volle tas de winkel. 


 Gelukkig, zoonlief wil eigenlijk ook nog wel even naar de MacDonalds. Ach, wanneer doen wij dat nu? Laten we daar ook nog even gezellig gaan zitten. Nu is het wel zo dat ik niet echt een fan ben van het MacDonalds eten. Als ik dan toch vette hap wil eten ga ik liever naar de snackbar bij ons om de hoek. Maar ja, iedereen die zelf een kind of kinderen heeft, die weet wel hoe blij kinderen kunnen worden van de MacDonalds. 
En wat een mazzel heeft zoonlief. In zijn happy meal een geschenkje, maar dan ook nog een geschenkje krijgen van een aardige mevrouw die zelf het geschenkje niet wil. Het maakt zijn dag nog beter! 

Eenmaal thuisgekomen snak ik naar dat beloofde bakje koffie die zoonlief ons heeft beloofd. Dan kan ik ondertussen de tas met kleding even uitpakken. Oh ja.... dat was ik even vergeten. Ik was even vergeten hoeveel kaartjes er aan 1 kledingstuk kunnen hangen. Vastgemaakt met teveel plastic labeltjes. Teveel kaartjes aan 1 kledingstuk. Bewapend met een schaar, snakkend naar mijn bakkie koffie, ga ik door de stapel kleding heen. Wel voorzichtig, want sommige kaartjes zitten zo raar aan het kledingstuk gemaakt, dat je op moet passen om niet meteen een gat te knippen in het gloednieuwe kledingstuk. 
Het resultaat, een stapeltje 'oud papier' met een zakje plastic 'labeltjes'. 
 Hoezo veel vuilnis waar ik niet om heb gevraagd? 





Gelukkig is zoonlief zijn belofte niet vergeten.
Een heerlijk bakkie koffie.
En de rest van deze dag krijg ik er nog meer van hem.
Wat een fijn einde aan het leed dat shoppen heet. 

 


Gebaseerd op een waar verhaal, met hier en daar een stukje van wat overdrijven. Want het is natuurlijk niet alleen maar leed,hahaha.

 

woensdag 16 mei 2018

Dreams



En daar zat ik dan, 
zomaar op een takje in een onbekend bos. 
Hoe ik hier was gekomen, 
dat weet ik nog steeds niet. 
Maar ik zat er, 
en het was er betoverend mooi. 
๐Ÿ€
Het was er stil,
ik hoorde alleen de wind zachtjes langs mijn oren.
Het riviertje,
liet zachtjes het rustig stromende water horen. 
Wat rustgevend,
deze natuurlijke stilte. 
๐Ÿ€
 En opeens hoorde ik het, 
zacht geritsel.
Niet aan รฉรฉn stuk door, 
maar met stilte ertussen. 
Het maakte mij nieuwsgierig,
wat of wie was daar? 


 Het geritsel,
met meer regelmaat.
En opeens stond zij daar, 
een lief verlegen meisje.
Zij keek mij aan, 
een lieve glimlach op haar gezicht.  
 ๐Ÿ€ 


 We keken elkaar aan,
zwijgend.
Zij blauwe ogen, 
ik groen. 
Onze glimlach werd groter,
totdat deze niet meer groter kon.
 ๐Ÿ€ 
Zwijgend,
spelend in het donker.
Plukten wij de sterren van de hemel, 
verstrooiden deze als confetti over elkaar.
De natuurlijke stilte, 
speelde met ons mee.  
๐Ÿ€ 
En opeens, 
verdween ze net zo snel als zij verscheen.
In mijn haar, 
daar zat een ster.
Geplakt aan de hemel,
om nooit te vergeten. 

๐ŸŒŸ

vrijdag 4 mei 2018

Flower






Gekregen, 
ik weet eigenlijk niet meer op welke "Patricia" dag het was. 
Mijn broer en schoonzus, 
gaven het aan ons, 
of op de sterfdag van Patricia
of op haar geboortedag. 



Een plantje, 
en niet zomaar een plantje. 
Een plantje,
met de naam Patricia
Een lief geschenk, 
waar over na was gedacht. 
Gekocht,
met een liefdevolle gedachten. 
Geschonken aan ons, 
als een liefdevolle troost. 



Het plantje werd geplant 
in onze border.
En ieder jaar,
rondom de sterfdag,
kleurde de border roze/paars.
De bloempjes,
zo lief. 


 
De border werd gesloopt, 
er moest plaats gemaakt worden voor een nieuwe schutting, 
en een grint bakje ernaast. 
Maar nee, 
het plantje mocht niet verdwijnen! 
 Zorgvuldig,
voorzichtig,
werd het plantje
 (die inmiddels een behoorlijke plant was geworden)
verplaatst naar een bloempot. 



Vandaag, 
het weer was heerlijk.
Zo'n dag waarop het zonnetje lekker schijnt,
de wind niet te hard waait.
Zo'n heerlijke voorjaarsdag,
al doet het ook al verlangen naar de zomer. 
Het heerlijke weer, 
lokt je naar buiten. 
De zonnestralen,
ze willen jou verwarmen. 


En daar zat ik vandaag,
heerlijk in mijn tuintje.
Een hapje erbij, 
wat drinken erbij. 
Zoonlief en vriendlief,
ook zij genieten van het buiten zijn. 
Het was mij nog niet opgevallen. 
En opeens zag ik het. 
Plantje Patricia,
zij was al mooi groen aan het worden, 
dat had ik wel gezien. 
Maar opeens,
daar zag ik die ene roze/paarsachtige bloem.
Echt maar รฉรฉn bloempje,
floepte buiten de rand van de pot. 

 

 
 Ik vind het bloempje zo lief,
zo teer ook. 
Het bloempje,
het herinnerd mij ook aan de tijd.
Want dit plantje Patricia
staat vaak volop in bloei, 
rondom de sterfdag van Patricia
Bewust ben ik mij ervan,
dat deze dagen volgende maand alweer zijn.
Het bloempje,
ik vind 'm zo lief, 
maar ook zo teer. 

Volgende maand,
dan is het juni.
De bloeitijd van plantje Patricia.
Juni,
de maand waarin Patricia haar ongeluk kreeg.
Juni,
9 juni, de sterfdag van Patricia.
Het plantje zal dan haar felle mooie kleuren laten zien.
Het verwarmt mijn hart.
Voor velen zomaar een plant,
voor mij, 
een bijzonder liefdevol geschenk.

 

 



 

dinsdag 17 april 2018

Stil



Soms zou je dingen willen zeggen,
van je af willen schreeuwen.

Soms zou je dingen willen zeggen,
die anderen liever niet willen horen.

Soms hou je maar je mond,
omdat je weet dat men weer een oordeel heeft.

Soms hou je maar je mond,
omdat je niet wil dat de ander misschien schrikt van  wat je zegt. 

Dus je bent stil, 
leeft je eigen leven.

Dus je bent stil, 
terwijl je van binnen kapot gaat aan wat jou echt bezig houdt.

Je lacht,
maar de lach is gemaakt.

Je lacht, 
maar binnenin jou voel je je verscheurt.

Een gevoel van alleen op de wereld,
wat doet dat jou extra verdriet.

Een gevoel zo'n klein popje te zijn, 
niemand die jou ziet of hoort. 

Eenzaam voel jij je, 
terwijl er zoveel mensen om je heen zijn.

Eenzaam, 
alleen, 
verdrietig, 
verscheurt.  






 

woensdag 4 april 2018

Bea en haar zoektocht


Mijn mailbox wordt iedere dag gevuld met vacatures. 
Mijn zoekslag is zo ingesteld dat ik alleen vacatures binnen krijg die bij mij passen.  
Mooi geregeld dus. 
Iedere dag kijk spit ik deze mails door. 
Maar soms valt het niet mee, want ook al heb ik mijn zoekslag persoonlijk ingesteld, er is vaak wel weer iets in de vacature wat dan weer niet op mij van toepassing is. Zoals bijvoorbeeld een taal die gesproken en geschreven moet kunnen worden.
(ik spreek en schrijf alleen Nederlands en Engels) 


Webinars volgen, is ook een bezigheid van mij geworden. 
Wat bestaan er veel inspirerende en leerzame webinars. 
Ik steek er altijd iets van op, ik pik eruit waar ik wat aan kan hebben. 
En uiteraard ga ik aan de slag met de tips die ik tijdens zo'n webinar heb gekregen. 
Lang leve de webinars! 

 
 Ik laat op meerdere manier mensen weten dat ik op zoek ben naar een parttime baan. 
Niet alleen in het echte leven, maar uiteraard ook via sociale media. Dat is toch ook een super manier om een groot aantal mensen te bereiken. 
( ik kan anders altijd nog een vliegtuigje de lucht in sturen met zo'n banner erachter)  

Misschien zou ik wat meer moeten gaan netwerken buiten de deur.
(de webinar Netwerken van UWV net gevolgd) 
Maar ja, waar, hoe, wat...... ? 
(denk denk denk) 

Bea zoekt werk! 
Parttime, backoffice, administratief medewerkster (liever geen cijfertjes), winkelmedewerkster, begeleidster (geen opleiding, maar wel ervaring). 
In de omgeving van Ommen, Zwolle, Hardenberg.



 

 

dinsdag 20 maart 2018

Zeg het nu !

 Ik ben blij dat ik mijn meisje iedere dag heb laten weten dat ik van haar hield. 
Zij en ik,wat konden wij mopperen op elkaar. 
Vooral de laatste paar weken voor dat zij overleed, hadden wij iedere dag verhitte discussies en woorden met elkaar. En geloof mij, ookal was mijn meisje nog maar 6 jaren jong (bijna 7 ...) zij was een pittige tante! Niet op haar mondje gevallen. 
 ๐Ÿ’“
Wat ben ik dankbaar dat zij en ik 'vriendjes'waren op het moment dat zij door de schuttingdeur verdween met haar fietsje. De laatste keer dat wij elkaar echt hebben gesproken! Zij en ik, wij hadden geen woorden met elkaar. Zij en ik, wij waren happy op dat moment. Zij ging nog lekker een stukje fietsen, en ik ging eten voor ons koken. Zo'n gewone dag als geen ander! 
 ๐Ÿ’“
Wat ben ik dankbaar dat zij wist dat ik van haar hield. En wat ben ik dankbaar dat ik weet dat zij van mij hield, van haar mama.  
๐Ÿ’“
Zeg het nu!
Laat de ander weten dat je hem of haar waardeert. 
Zeg eens iets liefs! 
Geef een complimentje.
Het hoeft niet groot te zijn, een klein gebaar is vaak genoeg! 
Zolang het maar recht uit jouw hart komt! 
Zeg het nu !!! 
Want wie weet kan het morgen niet meer.........