Follow by Email

zondag 6 augustus 2017

De sprong in het diepe

En zo begint mijn bedrijfje steeds meer vorm te krijgen. 
Mijn website staat online (Yessss...I did it !) 
 
 
En ook mijn flyers heb ik ontworpen en besteld. 
(Yes...I did it!) 
Even de slingers erbij, tijd voor een feestje! 
 
 
 
Ik heb al veel geleerd,en moet nog meer leren.
Zelfstandige worden heeft best wel wat haken en oogjes ben ik achtergekomen.
En dat geeft uiteraard niet,maar ik merk ook aan mijzelf dat ik wel helemaal gek word van alle regels die Nederland kent. Jeetjemineetje, regeltje zus,regeltje zo, en op die regel is weer een uitzondering, en op die uitzondering is weer een uitzondering en ga zo maar door. 
 
 

Nu begrijp ik heus wel dat er regels moeten zijn. Wat zou Nederland zijn zonder regels? Dan zou het ook maar een soepzooitje worden. Maar het lijkt erop dat er zoveel regels zijn bedacht om alles maar ingedekt te willen hebben. En tja, ik merk dat ik mij daar toch wel erg aan stoor. 
 
 
 
Want als je nu gewoon lekker aan de slag wil als zelfstandige, gewoon recht vanuit jouw hart? Als je niet wil dat er ergens een bepaalde labeltje of naampje aan gegeven wordt? Dat is haast niet mogelijk lijkt het wel. 
 
 

En toch,de sprong in het diepe, ik ben hem aan het nemen! En dat voelt goed. Want mijn hart zegt al langere tijd dat ik dit een kans wil geven! En dat is wat ik nu doe! Ik geef het een kans, mijn werken recht vanuit mijn hart! Ik hang er geen labeltje aan,ik werk gewoon recht vanuit mijn hart. Mijn ervaringen,mijn counseling, mijn luisterend oor, mijn geduld,mijn behulpzaamheid,mijn oprechte belangstelling voor de ander, dat neem ik mee!  Het ergst wat kan gebeuren is dat het een flop gaat worden. Maar dan heb ik het geprobeerd, en dan kan ik terug kijken op een erg leerzame en leuke tijd! Want ik geniet ervan, naast mijn gezonde onzekerheid.
Ik hoop zo dat er mensen de weg naar mij weten te vinden!

 
 
 
 
 
 
 
Maar ik moet nu ook niet vergeten nog tijd te nemen voor de vakantie. Want het is natuurlijk vakantietijd. En al gaan wij niet op vakantie, het is wel tijd om even een pas op de plaats te maken. Even niet alleen maar bezig zijn met dingen moeten, maar ook bezig zijn met bijtanken, leuke dingen ondernemen.Genieten van vrij zijn en genieten van Mike die ook lekker vakantie heeft. En na de vakantie, vol positieve energie, werken aan meer bekendheid rondom mijn bedrijfje Bea's Bubbel.
 
 
 
Voor wie wel contact met mij wil tijdens de vakantieperiode, ik ben wel bereikbaar hoor. Misschien reageer ik niet alla minuut, maar ik reageer zeker! Ik hoop dat ook jullie allemaal even genieten van niets moeten, maar ook even bijtanken, een pas op de plaats maken, positieve energie op gaan doen. Genieten van de dingen die voor jou belangrijk zijn! Have fun! 
 
 
 

dinsdag 18 juli 2017

Trots

Ik zeg het niet zo gauw over mijzelf, maar ik denk dat ik daar niet alleen in sta. 
Want wees eerlijk, zeg jij vaak tegen jezelf dat je trots bent op jezelf of op iets wat je hebt gedaan? Eigenlijk best raar hè, want we mogen toch trots zijn op onszelf? Dus ik zeg het nu wel even over mijzelf, ik ben trots op mij en de stap die ik heb gezet ! 



Bea's Bubbel, jullie hebben het misschien al gelezen op Facebook. Want ik heb veel van mijn vrienden uitgenodigd om mijn bedrijfspagina te liken, en dat hebben jullie ook massaal gedaan, wat ik uiteraard super waardeer! 

Bea's Bubbel, mijn bedrijfsnaam! 
Hoe stoer is dat! Mijn eigen bedrijfsnaam! 
En ik weet, de naam is misschien niet zo alledaags, maar ik vind de naam heel speciaal. 
 Want de bedenker van deze naam, dat is Mike, mijn mooie zoon!
De naam voor mijn bedrijf kwam uit Mike zijn dikke teen. En eerlijk gezegd vond ik de naam meteen grappig, niet alledaags en best origineel.  
Ik heb dan ook niet meer nagedacht over een bedrijfsnaam, want Bea's Bubbel is super! En eerlijk gezegd vind ik deze naam ook super goed bij mij passen! 


Bea's Bubbel start ook op een bijzondere mooie datum : 
24 juli 2017! 

24 Juli 1997 werd Patricia geboren. 
Een bijzondere datum, mijn eerste kind zette ik toen op de wereld. 
Wat een blijdschap, maar ook wat spannend, zo voor de eerste keer moeder zijn. 

24 Juli 2017, 
Bea's Bubbel gaat dan starten. 
Blij dat ik deze stap heb gezet. 
Maar ook spannend, want tja, ik heb altijd voor een baas gewerkt, en nu ben ik eigen baas. 

Dus naast het trotse gevoel dat ik de stap heb gezet, 
ben ik ook trots op het feit dat mijn kinderen een deeltje hebben binnen mijn bedrijf : Bea's Bubbel! 

woensdag 12 juli 2017

Moet ik even kwijt

Het is vandaag een echte natte zomerdag. 
Grauw, regen, geen blauw stukje aan de hemel te zien. 
Wat past dit weer goed bij mijn gevoel vandaag. 

Mijn hart huilt, ik voel mij opstandig, boos, verdrietig, vanalles door elkaar. 
Er zullen nu geheid mensen zijn die denken : 'komt dat mens weer aan te zeuren'. 
Nou dan moeten die mensen dat maar lekker denken, I don't care! 

Ik voel mij opstandig, boos, verdrietig. 
Mijn mooie meid had deze maand gewoon 20 jaar moeten worden! 
Zij hoort niet dood te zijn. 

Ik leef, en ik leef verder. 
Ik ben geen treurwilg!
Ik ben niet zielig!
Ik ben geen zeur! 
      Ik ben moeder van een overleden kind! 




Ik mis haar zo ontzettend. 
Ik verlang zo ontzettend naar haar! 

Wat is het soms moeilijk om verder te leven met dit gemis wat er altijd is! 
Het maakt geen snars uit dat Patricia 'al' 13 jaar dood is. 
Het gemis wordt er niet minder om hoor. 

Meiden, jongens die ik nog ken uit de tijd dat Patricia nog leefde, 
klasgenootjes, 
straatgenootjes, 
ik zie ze opgroeien.
Ik ben blij voor ze,
maar soms huilt mijn hart dan nog harder! 

En wat te denken van die ambulance die er laatst opeens was met alle toeters en bellen aan? 
Ik had hem niet zien aankomen door de bocht die in de weg zat. 
Trillend zat ik achter het stuur. 
Terug in de tijd, 
terug in de ambulance met mijn zwaargewonde dochter achterin. 

Ik voel mij opstandig ! 
Ik voel mij boos ! 
Ik voel mij verdrietig! 

Ik mis mijn kind zo ontzettend !!!



maandag 3 juli 2017

Ken jij haar al ?


Je hebt van die mensen die een extra (gevoelige) snaar bij je kunnen raken. 
Dit kan door vele dingetjes zijn, maar bij deze bijzondere krachtige vrouw, zit het in meerdere 'dingen'. 
Zo'n vrouw die zo positief en krachtig in het leven staat ondanks alle tegenslagen.
Zo'n vrouw die oprecht is in haar doen en laten. 
Zo'n vrouw die ondanks haar eigen zorgen en verdrietjes, inspiratie blijft zoeken voor zichzelf. 
Diep respect en bewondering heb ik voor haar! 

💗

Des te bijzonder vond ik het toen zij mij vroeg of zij een blog over mij mocht schrijven omdat zij mij inspirerend vind. 
Een grote eer vind ik het dat zij mij heeft gevraagd. 
En uiteraard heb ik mij medewerking verleent. 
Zij schreef een blog, een blog over mij, en oh wat heeft zij mij geraakt! 
Lees maar eens mee : 


💗

Sandarijn verdient het om in het zonnetje gezet te worden! 
Ik noemde haar laatst tovenares met woorden! 
Zijn jullie het met mij eens? 

Sandarijn, deze is voor jou! ! ! 


maandag 12 juni 2017

Een vraag die mij bezig hield


Soms zijn er dingen die toch ergens in het achterhoofd blijven hangen. 
Je laat ze daar even hangen, en soms laat je ze los, maar soms pak je ze op. 
Ik pakte deze toch nog even op, nadat de opmerking in mijn hoofd was blijven hangen : 

"waarom noem jij jouw overleden kind op LinkedIn? "

 Ergens deed mij deze opmerking best zeer, maar aan de andere kant kon ik de vraagsteller ook geen ongelijk geven. 
Want tja, LinkedIn is nu eenmaal een zakelijker sociale media dan Facebook of Twitter. 

Ik besloot de vraag dus ook maar gewoon te stellen op LinkedIn : 


Nu is mijn ervaring met LinkedIn dat een bijdrage vaak door velen bekeken wordt (zo fijn dat dit getoond wordt) maar dat er vaak niet wordt gereageerd. 
Gelukkig werd er nu wel gereageerd, zowel in positieve zin als wat minder 'positief'.
 Wat fijn om zoveel verschillende meningen te lezen van mensen. En zeker dingen om mee te nemen voor mijzelf. 


Waarom noem ik Patricia ?
(niet bij naam,dat niet)
Wat voegt het toe op een zakelijker sociale media? 
Ik wil er mee laten zien dat ik een krachtig mens ben, die zich niet zomaar door ieder wissewasje uit het veld laat slaan. 
Ik wil er mee laten zien dat ik een stuk levenservaring mee neem! 
Wat jammer dat dit dus ook opgepakt kan worden als (ik citeer wat woorden) 
* afschrikken* choquerend* te intiem * 
Dus eigenlijk sla ik de plank nu mis, het noemen van mijn overleden kind wordt dus niet gelezen als kracht.
 (ja door de mensen die mij in het echt kennen wel !)  
Dus mensen die mij niet kennen, zullen mij niet snel benaderen? 
Of toch wel? 
Of zal ik dan toch maar mijn LinkedIn aan gaan passen? 

Ik merk aan mijzelf dat ik het jammer vind dat mensen toch heel snel een oordeel of gedachten ergens bij hebben. 
(niet iedereen uiteraard ! ! ! ) 
Een moeder of vader van een overleden kind zijn is niet eng, wij zijn niet eng! 
Schrik niet van ons verhaal, maar stel je zelf eens open voor het verhaal. 
Geloof mij, als je luistert hoef je niet eens een antwoord te geven op alles. 
Als je alleen laat zien dat je luistert is dat genoeg. 
Waarom heerst er soms toch zo'n taboe op verdrietige dingen in het leven? 
Iedereen krijg vroeg of laat zijn of haar ding op het bordje. 
De één wat meer dan een ander, maar niemand ontkomt aan verdriet in het leven. 
 
Ik ben Bea, trotse mama van twee mooie kinderen! 



 

 


 

dinsdag 6 juni 2017

Kracht



Kracht, dit woord kwam vandaag sterk naar voren in een gesprek over het ongeluk en het overlijden van Patricia. 
Want als ik terug denk aan die tijd, dan valt het mij op hoeveel kracht een mens toch bezit op het moment dat de hele wereld in lijkt te storten. En nu is het niet zo dat je je daar op dat moment echt van bewust bent, nee dat inzicht komt pas later. Ook nu, bijna 13 jaar na het ongeluk en het overlijden van Patricia, ben ik soms nog verbaasd over de kracht van de mens. 

 
 En nu weet ik heus wel dat iedereen anders om gaat met tegenslagen in het leven, maar toch wil ik delen in deze blog hoe ik die kracht heb gezien en nog zie. 
Ik weet nog dat ik na het overlijden van Patricia toch probeerde om kleine positieve dingen te zien. Ik noem hier een voorbeeldje die misschien best binnen kan komen bij sommigen...... 
Patricia was na de aanrijding meteen in shock geraakt door de inwendige bloeding die zij had. Patricia was dus niet meer bij bewustzijn na het ongeluk. Erg voor ons als nabestaande,want wij hebben helaas geen woorden meer van haar gehad. 
Maar nu komt mijn positieve gedachten die ik toen had : 'gelukkig was Patricia in shock, want zo heeft zij geen pijn en geen angst gevoeld'. En dat kleine stukje positief denken gaf mij toch een stukje kracht.  

Kracht heeft het mij gegeven, de gedachten aan de lieve vrouw die bij Patricia heeft gezeten meteen na het ongeluk.Patricia was niet alleen!

 Wat ook kracht heeft gegeven, is mijn eigen weg te zoeken en te vinden. Niemand heeft mij verteld hoe ik het moest doen. Mensen stonden om mij heen, ik kon mijn verhaal en mijn verdriet kwijt. Maar het was fijn om de ruimte te krijgen om mijn eigen weg te vinden in het doolhof van verdriet.

Kracht heb ik gekregen van het schrijven. Wat heb ik veel geschreven. En vaak helemaal geen hele verhalen, soms waren het wat losse woordjes op papier, soms waren het brieven aan Patricia.

En muziek, heerlijk om op dagen dat ik mij minder goed voelde, muziek te draaien waarbij ik mijn emoties de vrije loop kon laten. Op deze dagen zat ik in mijn eigen bubbel. En dat was nodig, want zo'n dag gaf mij juist kracht om er weer even tegenaan te kunnen.


Kracht, ik denk dat ieder mens kracht bezit. En ik hoop dat men deze kracht mag ervaren op momenten dat het nodig is. En op dit moment denk ik aan heel veel mensen die ik deze kracht toewens. Ik ga ze niet noemen, ik hoop dat zij wel weten dat ik ook hen bedoel. (dus lees jij dit, ken je mij via de verschillende kanalen Sociale Media, of ken je mij persoonlijk...dan weet je dat ik jou ook kracht toe wens)
Ik wil wel de mensen noemen die Romy en Savannah nu zo moeten missen. De mensen die de aanslagen van de afgelopen tijd hebben meegemaakt en nu een geliefde moeten missen. Ook wil ik de jongen die bijna 13 jaar geleden betrokken was bij het ongeluk van Patricia, extra veel kracht wensen, helemaal deze tijd van het jaar. Ook voor hem lastige dagen!
Eigenlijk wens ik heel veel mensen kracht toe, want er is zoveel leed,verdriet op deze aardbol helaas.......   

Kracht, ook deze lastige dagen vind ik toch weer kracht. Ik zit weer even in mijn eigen bubbel. Gelukkig weten de mensen die dichtbij mij staan dat ik dat even moet doen (al gaat het ook een stuk onbewust). Ja, ook na bijna 13 jaar is deze bubbel nog erg welkom bij mij. Ik draai muziek waar ik mijn emoties in kwijt kan. Ik ben wat minder scherp. Ik vind het prettig om over Patricia te praten, aan haar te denken. Tranen zijn er uiteraard ook,en wat geeft het een kracht als ik de tranen heb laten gaan. Tranen moet je niet binnen willen houden, het zijn niet voor niks tranen, die zijn gemaakt om te laten gaan. 

En.... kracht, ik geloof soms stiekem dat ook Patricia mij kracht stuurt, omdat zij zoveel van haar mama houdt.
Lieve iedereen die dit leest, ik hoop oprecht dat jij ook kracht vind op de momenten dat jij deze kracht kan gebruiken!

 Lieve Patricia, bijna 13 jaar uit ons leven, maar voor altijd in onze harten!

maandag 15 mei 2017

Over nadenken



Zie hier, 
ik lig in mijn hangmatje.
(ben je al jaloers? ) 
Heerlijk,
de rust om mij heen.
Rust om mij heen,
geeft mij de gelegenheid om na te denken.
Na te denken,
over vanalles en over vanalles.
En nee, 
het is geen piekeren.
(waarom denkt men dat toch zo snel?)
En nee, 
het is niet negatief. 
(nadenken kan heel positief zijn)
De rust om mij heen,
het geeft positieve kracht.



Nadenken,
over mijn leven.
Wat wil ik gaan doen,
waar wil ik naar toe? 
(en dan heb ik het niet over een vakantiebestemming) 
Ik wil mij niet druk maken over de mensen, 
over wat zij zeggen.
(tenzij ze positief iets te vertellen hebben) 
Ik wil mij niet druk maken over onzekerheden,
die er altijd zijn. 
(schop er tegen aan !) 




De beren (waar ik al eerder over heb geschreven),
ik wil ze niet meer zien als opstakels.
Ik wil de beren omarmen.
(oei...niet letterlijk natuurlijk) 
Ik wil de beren zien als beschermelingen.  
(daar zijn ze tenslotte groot genoeg voor) 

Zie mij liggen in mijn hangmat 
(had ik nu maar 2 grote bomen in mijn tuin om de hangmat aan op te hangen)