Follow by Email

zondag 6 augustus 2017

De sprong in het diepe

En zo begint mijn bedrijfje steeds meer vorm te krijgen. 
Mijn website staat online (Yessss...I did it !) 
 
 
En ook mijn flyers heb ik ontworpen en besteld. 
(Yes...I did it!) 
Even de slingers erbij, tijd voor een feestje! 
 
 
 
Ik heb al veel geleerd,en moet nog meer leren.
Zelfstandige worden heeft best wel wat haken en oogjes ben ik achtergekomen.
En dat geeft uiteraard niet,maar ik merk ook aan mijzelf dat ik wel helemaal gek word van alle regels die Nederland kent. Jeetjemineetje, regeltje zus,regeltje zo, en op die regel is weer een uitzondering, en op die uitzondering is weer een uitzondering en ga zo maar door. 
 
 

Nu begrijp ik heus wel dat er regels moeten zijn. Wat zou Nederland zijn zonder regels? Dan zou het ook maar een soepzooitje worden. Maar het lijkt erop dat er zoveel regels zijn bedacht om alles maar ingedekt te willen hebben. En tja, ik merk dat ik mij daar toch wel erg aan stoor. 
 
 
 
Want als je nu gewoon lekker aan de slag wil als zelfstandige, gewoon recht vanuit jouw hart? Als je niet wil dat er ergens een bepaalde labeltje of naampje aan gegeven wordt? Dat is haast niet mogelijk lijkt het wel. 
 
 

En toch,de sprong in het diepe, ik ben hem aan het nemen! En dat voelt goed. Want mijn hart zegt al langere tijd dat ik dit een kans wil geven! En dat is wat ik nu doe! Ik geef het een kans, mijn werken recht vanuit mijn hart! Ik hang er geen labeltje aan,ik werk gewoon recht vanuit mijn hart. Mijn ervaringen,mijn counseling, mijn luisterend oor, mijn geduld,mijn behulpzaamheid,mijn oprechte belangstelling voor de ander, dat neem ik mee!  Het ergst wat kan gebeuren is dat het een flop gaat worden. Maar dan heb ik het geprobeerd, en dan kan ik terug kijken op een erg leerzame en leuke tijd! Want ik geniet ervan, naast mijn gezonde onzekerheid.
Ik hoop zo dat er mensen de weg naar mij weten te vinden!

 
 
 
 
 
 
 
Maar ik moet nu ook niet vergeten nog tijd te nemen voor de vakantie. Want het is natuurlijk vakantietijd. En al gaan wij niet op vakantie, het is wel tijd om even een pas op de plaats te maken. Even niet alleen maar bezig zijn met dingen moeten, maar ook bezig zijn met bijtanken, leuke dingen ondernemen.Genieten van vrij zijn en genieten van Mike die ook lekker vakantie heeft. En na de vakantie, vol positieve energie, werken aan meer bekendheid rondom mijn bedrijfje Bea's Bubbel.
 
 
 
Voor wie wel contact met mij wil tijdens de vakantieperiode, ik ben wel bereikbaar hoor. Misschien reageer ik niet alla minuut, maar ik reageer zeker! Ik hoop dat ook jullie allemaal even genieten van niets moeten, maar ook even bijtanken, een pas op de plaats maken, positieve energie op gaan doen. Genieten van de dingen die voor jou belangrijk zijn! Have fun! 
 
 
 

dinsdag 18 juli 2017

Trots

Ik zeg het niet zo gauw over mijzelf, maar ik denk dat ik daar niet alleen in sta. 
Want wees eerlijk, zeg jij vaak tegen jezelf dat je trots bent op jezelf of op iets wat je hebt gedaan? Eigenlijk best raar hè, want we mogen toch trots zijn op onszelf? Dus ik zeg het nu wel even over mijzelf, ik ben trots op mij en de stap die ik heb gezet ! 



Bea's Bubbel, jullie hebben het misschien al gelezen op Facebook. Want ik heb veel van mijn vrienden uitgenodigd om mijn bedrijfspagina te liken, en dat hebben jullie ook massaal gedaan, wat ik uiteraard super waardeer! 

Bea's Bubbel, mijn bedrijfsnaam! 
Hoe stoer is dat! Mijn eigen bedrijfsnaam! 
En ik weet, de naam is misschien niet zo alledaags, maar ik vind de naam heel speciaal. 
 Want de bedenker van deze naam, dat is Mike, mijn mooie zoon!
De naam voor mijn bedrijf kwam uit Mike zijn dikke teen. En eerlijk gezegd vond ik de naam meteen grappig, niet alledaags en best origineel.  
Ik heb dan ook niet meer nagedacht over een bedrijfsnaam, want Bea's Bubbel is super! En eerlijk gezegd vind ik deze naam ook super goed bij mij passen! 


Bea's Bubbel start ook op een bijzondere mooie datum : 
24 juli 2017! 

24 Juli 1997 werd Patricia geboren. 
Een bijzondere datum, mijn eerste kind zette ik toen op de wereld. 
Wat een blijdschap, maar ook wat spannend, zo voor de eerste keer moeder zijn. 

24 Juli 2017, 
Bea's Bubbel gaat dan starten. 
Blij dat ik deze stap heb gezet. 
Maar ook spannend, want tja, ik heb altijd voor een baas gewerkt, en nu ben ik eigen baas. 

Dus naast het trotse gevoel dat ik de stap heb gezet, 
ben ik ook trots op het feit dat mijn kinderen een deeltje hebben binnen mijn bedrijf : Bea's Bubbel! 

woensdag 12 juli 2017

Moet ik even kwijt

Het is vandaag een echte natte zomerdag. 
Grauw, regen, geen blauw stukje aan de hemel te zien. 
Wat past dit weer goed bij mijn gevoel vandaag. 

Mijn hart huilt, ik voel mij opstandig, boos, verdrietig, vanalles door elkaar. 
Er zullen nu geheid mensen zijn die denken : 'komt dat mens weer aan te zeuren'. 
Nou dan moeten die mensen dat maar lekker denken, I don't care! 

Ik voel mij opstandig, boos, verdrietig. 
Mijn mooie meid had deze maand gewoon 20 jaar moeten worden! 
Zij hoort niet dood te zijn. 

Ik leef, en ik leef verder. 
Ik ben geen treurwilg!
Ik ben niet zielig!
Ik ben geen zeur! 
      Ik ben moeder van een overleden kind! 




Ik mis haar zo ontzettend. 
Ik verlang zo ontzettend naar haar! 

Wat is het soms moeilijk om verder te leven met dit gemis wat er altijd is! 
Het maakt geen snars uit dat Patricia 'al' 13 jaar dood is. 
Het gemis wordt er niet minder om hoor. 

Meiden, jongens die ik nog ken uit de tijd dat Patricia nog leefde, 
klasgenootjes, 
straatgenootjes, 
ik zie ze opgroeien.
Ik ben blij voor ze,
maar soms huilt mijn hart dan nog harder! 

En wat te denken van die ambulance die er laatst opeens was met alle toeters en bellen aan? 
Ik had hem niet zien aankomen door de bocht die in de weg zat. 
Trillend zat ik achter het stuur. 
Terug in de tijd, 
terug in de ambulance met mijn zwaargewonde dochter achterin. 

Ik voel mij opstandig ! 
Ik voel mij boos ! 
Ik voel mij verdrietig! 

Ik mis mijn kind zo ontzettend !!!



maandag 3 juli 2017

Ken jij haar al ?


Je hebt van die mensen die een extra (gevoelige) snaar bij je kunnen raken. 
Dit kan door vele dingetjes zijn, maar bij deze bijzondere krachtige vrouw, zit het in meerdere 'dingen'. 
Zo'n vrouw die zo positief en krachtig in het leven staat ondanks alle tegenslagen.
Zo'n vrouw die oprecht is in haar doen en laten. 
Zo'n vrouw die ondanks haar eigen zorgen en verdrietjes, inspiratie blijft zoeken voor zichzelf. 
Diep respect en bewondering heb ik voor haar! 

💗

Des te bijzonder vond ik het toen zij mij vroeg of zij een blog over mij mocht schrijven omdat zij mij inspirerend vind. 
Een grote eer vind ik het dat zij mij heeft gevraagd. 
En uiteraard heb ik mij medewerking verleent. 
Zij schreef een blog, een blog over mij, en oh wat heeft zij mij geraakt! 
Lees maar eens mee : 


💗

Sandarijn verdient het om in het zonnetje gezet te worden! 
Ik noemde haar laatst tovenares met woorden! 
Zijn jullie het met mij eens? 

Sandarijn, deze is voor jou! ! ! 


maandag 12 juni 2017

Een vraag die mij bezig hield


Soms zijn er dingen die toch ergens in het achterhoofd blijven hangen. 
Je laat ze daar even hangen, en soms laat je ze los, maar soms pak je ze op. 
Ik pakte deze toch nog even op, nadat de opmerking in mijn hoofd was blijven hangen : 

"waarom noem jij jouw overleden kind op LinkedIn? "

 Ergens deed mij deze opmerking best zeer, maar aan de andere kant kon ik de vraagsteller ook geen ongelijk geven. 
Want tja, LinkedIn is nu eenmaal een zakelijker sociale media dan Facebook of Twitter. 

Ik besloot de vraag dus ook maar gewoon te stellen op LinkedIn : 


Nu is mijn ervaring met LinkedIn dat een bijdrage vaak door velen bekeken wordt (zo fijn dat dit getoond wordt) maar dat er vaak niet wordt gereageerd. 
Gelukkig werd er nu wel gereageerd, zowel in positieve zin als wat minder 'positief'.
 Wat fijn om zoveel verschillende meningen te lezen van mensen. En zeker dingen om mee te nemen voor mijzelf. 


Waarom noem ik Patricia ?
(niet bij naam,dat niet)
Wat voegt het toe op een zakelijker sociale media? 
Ik wil er mee laten zien dat ik een krachtig mens ben, die zich niet zomaar door ieder wissewasje uit het veld laat slaan. 
Ik wil er mee laten zien dat ik een stuk levenservaring mee neem! 
Wat jammer dat dit dus ook opgepakt kan worden als (ik citeer wat woorden) 
* afschrikken* choquerend* te intiem * 
Dus eigenlijk sla ik de plank nu mis, het noemen van mijn overleden kind wordt dus niet gelezen als kracht.
 (ja door de mensen die mij in het echt kennen wel !)  
Dus mensen die mij niet kennen, zullen mij niet snel benaderen? 
Of toch wel? 
Of zal ik dan toch maar mijn LinkedIn aan gaan passen? 

Ik merk aan mijzelf dat ik het jammer vind dat mensen toch heel snel een oordeel of gedachten ergens bij hebben. 
(niet iedereen uiteraard ! ! ! ) 
Een moeder of vader van een overleden kind zijn is niet eng, wij zijn niet eng! 
Schrik niet van ons verhaal, maar stel je zelf eens open voor het verhaal. 
Geloof mij, als je luistert hoef je niet eens een antwoord te geven op alles. 
Als je alleen laat zien dat je luistert is dat genoeg. 
Waarom heerst er soms toch zo'n taboe op verdrietige dingen in het leven? 
Iedereen krijg vroeg of laat zijn of haar ding op het bordje. 
De één wat meer dan een ander, maar niemand ontkomt aan verdriet in het leven. 
 
Ik ben Bea, trotse mama van twee mooie kinderen! 



 

 


 

dinsdag 6 juni 2017

Kracht



Kracht, dit woord kwam vandaag sterk naar voren in een gesprek over het ongeluk en het overlijden van Patricia. 
Want als ik terug denk aan die tijd, dan valt het mij op hoeveel kracht een mens toch bezit op het moment dat de hele wereld in lijkt te storten. En nu is het niet zo dat je je daar op dat moment echt van bewust bent, nee dat inzicht komt pas later. Ook nu, bijna 13 jaar na het ongeluk en het overlijden van Patricia, ben ik soms nog verbaasd over de kracht van de mens. 

 
 En nu weet ik heus wel dat iedereen anders om gaat met tegenslagen in het leven, maar toch wil ik delen in deze blog hoe ik die kracht heb gezien en nog zie. 
Ik weet nog dat ik na het overlijden van Patricia toch probeerde om kleine positieve dingen te zien. Ik noem hier een voorbeeldje die misschien best binnen kan komen bij sommigen...... 
Patricia was na de aanrijding meteen in shock geraakt door de inwendige bloeding die zij had. Patricia was dus niet meer bij bewustzijn na het ongeluk. Erg voor ons als nabestaande,want wij hebben helaas geen woorden meer van haar gehad. 
Maar nu komt mijn positieve gedachten die ik toen had : 'gelukkig was Patricia in shock, want zo heeft zij geen pijn en geen angst gevoeld'. En dat kleine stukje positief denken gaf mij toch een stukje kracht.  

Kracht heeft het mij gegeven, de gedachten aan de lieve vrouw die bij Patricia heeft gezeten meteen na het ongeluk.Patricia was niet alleen!

 Wat ook kracht heeft gegeven, is mijn eigen weg te zoeken en te vinden. Niemand heeft mij verteld hoe ik het moest doen. Mensen stonden om mij heen, ik kon mijn verhaal en mijn verdriet kwijt. Maar het was fijn om de ruimte te krijgen om mijn eigen weg te vinden in het doolhof van verdriet.

Kracht heb ik gekregen van het schrijven. Wat heb ik veel geschreven. En vaak helemaal geen hele verhalen, soms waren het wat losse woordjes op papier, soms waren het brieven aan Patricia.

En muziek, heerlijk om op dagen dat ik mij minder goed voelde, muziek te draaien waarbij ik mijn emoties de vrije loop kon laten. Op deze dagen zat ik in mijn eigen bubbel. En dat was nodig, want zo'n dag gaf mij juist kracht om er weer even tegenaan te kunnen.


Kracht, ik denk dat ieder mens kracht bezit. En ik hoop dat men deze kracht mag ervaren op momenten dat het nodig is. En op dit moment denk ik aan heel veel mensen die ik deze kracht toewens. Ik ga ze niet noemen, ik hoop dat zij wel weten dat ik ook hen bedoel. (dus lees jij dit, ken je mij via de verschillende kanalen Sociale Media, of ken je mij persoonlijk...dan weet je dat ik jou ook kracht toe wens)
Ik wil wel de mensen noemen die Romy en Savannah nu zo moeten missen. De mensen die de aanslagen van de afgelopen tijd hebben meegemaakt en nu een geliefde moeten missen. Ook wil ik de jongen die bijna 13 jaar geleden betrokken was bij het ongeluk van Patricia, extra veel kracht wensen, helemaal deze tijd van het jaar. Ook voor hem lastige dagen!
Eigenlijk wens ik heel veel mensen kracht toe, want er is zoveel leed,verdriet op deze aardbol helaas.......   

Kracht, ook deze lastige dagen vind ik toch weer kracht. Ik zit weer even in mijn eigen bubbel. Gelukkig weten de mensen die dichtbij mij staan dat ik dat even moet doen (al gaat het ook een stuk onbewust). Ja, ook na bijna 13 jaar is deze bubbel nog erg welkom bij mij. Ik draai muziek waar ik mijn emoties in kwijt kan. Ik ben wat minder scherp. Ik vind het prettig om over Patricia te praten, aan haar te denken. Tranen zijn er uiteraard ook,en wat geeft het een kracht als ik de tranen heb laten gaan. Tranen moet je niet binnen willen houden, het zijn niet voor niks tranen, die zijn gemaakt om te laten gaan. 

En.... kracht, ik geloof soms stiekem dat ook Patricia mij kracht stuurt, omdat zij zoveel van haar mama houdt.
Lieve iedereen die dit leest, ik hoop oprecht dat jij ook kracht vind op de momenten dat jij deze kracht kan gebruiken!

 Lieve Patricia, bijna 13 jaar uit ons leven, maar voor altijd in onze harten!

maandag 15 mei 2017

Over nadenken



Zie hier, 
ik lig in mijn hangmatje.
(ben je al jaloers? ) 
Heerlijk,
de rust om mij heen.
Rust om mij heen,
geeft mij de gelegenheid om na te denken.
Na te denken,
over vanalles en over vanalles.
En nee, 
het is geen piekeren.
(waarom denkt men dat toch zo snel?)
En nee, 
het is niet negatief. 
(nadenken kan heel positief zijn)
De rust om mij heen,
het geeft positieve kracht.



Nadenken,
over mijn leven.
Wat wil ik gaan doen,
waar wil ik naar toe? 
(en dan heb ik het niet over een vakantiebestemming) 
Ik wil mij niet druk maken over de mensen, 
over wat zij zeggen.
(tenzij ze positief iets te vertellen hebben) 
Ik wil mij niet druk maken over onzekerheden,
die er altijd zijn. 
(schop er tegen aan !) 




De beren (waar ik al eerder over heb geschreven),
ik wil ze niet meer zien als opstakels.
Ik wil de beren omarmen.
(oei...niet letterlijk natuurlijk) 
Ik wil de beren zien als beschermelingen.  
(daar zijn ze tenslotte groot genoeg voor) 

Zie mij liggen in mijn hangmat 
(had ik nu maar 2 grote bomen in mijn tuin om de hangmat aan op te hangen) 

woensdag 10 mei 2017

Wie ben ik ?




Ik leer mijzelf steeds beter kennen. 
En ik ken mijzelf al aardig goed hoor, 
maar het is altijd leuk om mijzelf nog beter te leren kennen.
Zo maak ik steeds meer kennis met mijzelf. 

(hallo Bea) 





Vandaag een super gesprek gehad bij het UWV.
Ik weet dat het UWV ook vaak slecht in het nieuws is,
maar gelukkig heb ik super ervaringen met het UWV. 
Met een medewerkster van het UWV heb ik testuitslagen besproken. 
Een fijn gesprek over mij, over mijn persoonlijkheid, mijn werkwaarde en mijn interesses. 
Een mooi hulpmiddel bij mijn zoektocht naar een leuke parttime baan. 
Als ik zo zwart op wit zie staan wat er allemaal uit de test is gekomen dan wordt het steeds duidelijker waar ik wel op mijn plek zou zijn, en waar niet. 
En het leuke is dat het eigenlijk een bevestiging is van wat ik al wist. 
Maar er staan ook super leuke dingen in die ik minder goed van mijzelf wist. 
Deze mooie handvatten kan ik mooi vastgrijpen tijdens sollicitaties, maar uiteraard ook in mijn privé leven.  




Ik ben ook thuis bezig met allerlei leuke opdrachtjes voor mijzelf. 
Door alle 'gewone' dagelijkse dingen in het leven sta je soms niet helemaal stil bij jezelf. 
Ik vind het dus heerlijk om op rustige momenten van de dag (ehm,vaak is dat de avond), bezig te zijn met gedachtespinsels op papier zetten. 
Heerlijk met pen en papier, niks geen typewerk, niks geen computer of IPad. 
Heerlijk strepen, pijlen, nog meer strepen, hartjes, kronkeltjes met pen en fijnschrijver. 

Ik ben Bea, 
en ik leer mijzelf nog meer kennen! 
Hoe fijn is dat! 
 
 
 

dinsdag 9 mei 2017

Een goede naamkeus


Een bericht op Facebook van ArboPositief Hardenberg
Dinsdag 9 mei 2017 komen ze naar Ommen.

Ik volg ArboPositief via meerdere wegen online, maar ik heb nog nooit een bijeenkomst bijgewoond. 
(Ik ben dan ook nog niet heel lang zonder betaalde baan gelukkig.)

Vandaag heb ik dus voor het eerst een bijeenkomst van ArboPositief bezocht.
En wat doen zij hun naam eer aan! 
Wat een positieve energie straalt af van alle mensen in de ruimte.


 Een fijne groep mensen die allemaal 1 ding gemeen hebben, en dat is dat zij allen zonder betaalde baan zijn.
Maar (en dat is heel belangrijk!)  ook zijn allen erg gemotiveerd om die ene fijne betaalde baan te vinden! 


Hoe fijn is het dan om bij elkaar te kunnen komen om elkaar te motiveren, elkaar tips te geven en ervaringen uit te kunnen wisselen! 

   Met elkaar meedenken.
Elkaar positieve energie geven.
Van elkaar te weten komen waar men naar op zoek is, zodat je misschien een tip kan geven over een werkgever of een vacature. 





Dus,jij die dit nu leest. 
Zit jij zonder betaalde baan thuis? 
Ben je nieuwsgierig naar ArboPositief
Online is al heel veel informatie te vinden.
Snuffel maar eens online.
Geef jezelf een positieve boost in de zoektocht naar werk!
Mijn eerste ervaring is zo positief, dat ik alleen maar de tip kan geven om zeker eens een bijeenkomst te gaan bijwonen. 

 


 

maandag 1 mei 2017

Wereldlichtjesdag Ommen


Elke 2de zondag in december wordt Wereldlichtjesdag gehouden.
Op deze dag steken mensen om 19.00 uur over de hele wereld kaarsjes aan ter nagedachtenis aan overleden kinderen.
Het maakt daarbij niet uit hoe oud het kind was of hoe lang het al geleden is. Je kind blijft immers je kind! Voor altijd in je hart en gedachten!
De wereld wordt zo even letterlijk wat lichter voor mensen die een kind verloren hebben en daarnaast is er het besef dat je niet alleen bent met je verdriet.

In Ommen is er geen georganiseerde Wereldlichtjesdag. Ik denk persoonlijk wel dat er mensen zijn die op deze 2de zondag in december om 19.00 uur een kaarsje aan steken, maar dan gewoon thuis. 

Wat bijzonder dat iemand die nog maar kort geleden haar kind is verloren een oproep deed via Facebook. Zij heeft het initiatief genomen om te proberen in Ommen Wereldlichtjesdag op te gaan zetten. Ook ik heb mij aangemeld om mee te gaan denken en mee te gaan helpen. 


Hoe bijzonder is het om met een paar andere sterke vrouwen (en binnenkort ook een man) bij elkaar te zitten en te brainstormen. 
We dragen een verdriet met ons mee, een groot gemis. Ieder heeft haar en zijn eigen verhaal. Ieder heeft ook haar of zijn eigen manier om een weg te vinden in het doolhof. Hoe bijzonder is het om de verbondenheid te voelen. 


Een kind, een kind hoort niet te sterven. Een kind hoort lekker kind te zijn, te spelen, te leren, vallen en weer opstaan. Het voelt zo onnatuurlijk als een kind sterft. Ook blijft het een verdriet die meegaat in het leven. Een deel van jezelf is gestorven en begraven. En ookal zijn wij sterk, proberen wij de draad weer op te pakken, het verdriet dragen wij mee. 

Wij zijn allen heel gemotiveerd om een bijzondere warme avond te organiseren. Een lichtje voor hen die wat licht kunnen gebruiken. Een lichtje om te laten weten dat zij niet alleen zijn. Een lichtje om te laten weten dat onze kinderen niet worden vergeten ! 

❤ Omdat geen kind zo aanwezig is,als het kind dat je mist


 

dinsdag 28 maart 2017

Sollicitatieplanning

 Het houdt mij bezig, de zoektocht naar een leuke parttime baan

Soms voelt het als een betaalde parttime baan, want de laptop is op dit moment een apparaat die vaak gebruikt wordt door mij. En tja, ik hou daar van, het werken met de laptop (of pc uiteraard). 

Verder mag ik mijn typevaardigheden ook bijhouden, want ik typ wat af in deze tijden. Gelukkig kost het mij geen moeite om blind te typen, en ook de snelheid is nog steeds behoorlijk onder controle.

En dan het schrijven, ik had al eerder verteld dat ik schrijven een prettige bezigheid vind. Een verhaal vertellen, al is het dan schrijvend. Nu maar hopen dat mensen met plezier mijn blogs of andere schrijfsels lezen ( ben ik wel erg benieuwd naar overigens, dus jullie mogen jullie mening geven hoor, ik bijt niet, dat beloof ik) 

Ik ben actief op de verschillende social media kanalen. Ik probeer daar zoveel mogelijk voor mij interessante bedrijven, mensen te volgen. Dit uiteraard niet alleen, ook vrienden en kennissen volg ik, en zij zijn dan ook op de hoogte dat ik op zoek ben naar een leuke parttime baan. 

Ook krijg ik mails met openstaande vacatures die ik uiteraard vol interesse bekijk. En mocht er dan een vacature tussen zitten die bij mij past, dan begint het schrijven weer. Soms knalt een brief zo op het scherm,typ ik de brief zonder moeite achter elkaar, en soms gaat een brief schrijven wat lastiger, komen de woorden niet zo snel op het  beeldscherm. Maar dat zal iedereen wel herkennen. 

Verder is er op de site van werk.nl heel veel te vinden over solliciteren. Goede tips, nuttige testjes. Ook kan dat nooit geen kwaad om daar mee bezig te zijn. 

Als een echte speurneus zoek ik in kranten, op internet, naar openstaande vacatures. 
Ook hou ik in de gaten of er misschien ergens een bedrijf gaat starten waar men misschien wel personeel voor zoekt. 

Verder ben ik aan het brainstormen met mijzelf of ik misschien (ooit) voor mijzelf zou willen beginnen. Misschien moet ik daarvoor ook nog wat beren verjagen, daar ben ik nog niet helemaal over uit.Wie weet wil je  hier wel eens met mij over brainstormen? Laat het vooral weten hoor! (ik zeg er weer bij dat ik echt niet bijt) 

Ook ben ik thuis mijn cursus Counseling aan het volgen. Erg interessant moet ik zeggen. Vol enthousiasme ben ik daarmee aan de slag. 
 
Kortom, het lijkt net een parttime baan.

Vandaar......de planning: 



 Wat is het goed om voor mijzelf een soort van planning te maken. Dat geeft rust in het hoofd, en overzicht voor mijzelf. Want de weken vliegen voorbij, en dan kan het zomaar zijn dat ik iets vergeten ben. Ik heb namelijk ook nog een privé leven (en dat is maar goed ook toch? ) .

Dus lieve mensen, mochten jullie denken, goh, ik weet nog wel een leuke baan voor Bea? Laat het mij vooral weten. 
Maar denk ook aan mij als je iemand kent waarmee ik misschien een goed netwerkgesprek mee kan voeren......even brainstormen kan ook leiden naar iets moois toch?

Ik hou jullie op de hoogte, wish me luck!


 

maandag 20 maart 2017

Ik aan de studie






Toen ik nog een jongere versie van Bea was, wilde ik graag maatschappelijk werkster worden. Maar zoals het soms gaat met dromen die wij allen hebben in het leven, komen dromen niet altijd uit. 

Ook zat in de jongere versie van Bea, altijd het gevoel dat ik iets wilde betekenen voor de ander. Ik had altijd het gevoel dat ik mensen wilde helpen met zorgen, met angsten,met problemen. 

Gelukkig zit in de oudere versie van Bea (niet heel oud hoor), nog steeds het gevoel dat ik iets wil betekenen voor de ander. Ik wil nog steeds graag mensen proberen tot steun te zijn, ik zou zo graag mensen op weg helpen als zij het zelf even niet meer zo goed weten hoe zij verder willen (moeten). Ik wil graag mensen inspiratie geven.




Wat is het daarom fijn om lekker met de neus in de boeken te duiken, om bezig te zijn met de cursus counseling van Civas. Het is fijn om mijzelf te blijven ontwikkelen, weer nieuwe dingen te leren. 
Ik weet van mijzelf (zonder arrogant te zijn) dat ik behulpzaam ben, dat ik goed kan luisteren zonder meteen een oordeel te hebben. Ik weet van mijzelf dat mijn eigen levenservaring kan helpen om anderen te helpen. 

Wie weet wat er op mijn pad gaat komen, aan mij ligt het in ieder geval niet. Ik blijf mij ontwikkelen, ik blijf geïnteresseerd in counseling, ik blijf interesse hebben in de mens om mij heen. 

zondag 12 maart 2017

Werkzoekende, of zoekende?





Zoekende of werkzoekende? 
Of is het beiden? 

Ik wil weer parttime aan de slag, het liefst backoffice werk, administratief ondersteuner of verkoopster in een winkel, maar ik sta verder ook open voor andere functies

Ook zit er ergens een stemmetje in mijn hoofd die zegt dat ik voor mijzelf zou willen beginnen
Ik zou graag aan de slag willen als counselor.
Mensen willen begeleiden die met verlies te maken hebben of hebben gehad. 
En dan kan dat verlies heel breed zijn uiteraard, want er kunnen verschillende soorten verliezen zijn in het leven. 
 Wat zou ik er een voldoening uithalen als ik mensen een handje kan helpen wanneer zij zelf even niet meer goed weten hoe ze verder moeten gaan. 

Dus ik ben druk aan het solliciteren, brieven schrijven (gelukkig ben ik dol op schrijven) , vacatures zoeken, mijzelf weer opnieuw aan het ontdekken tijdens het schrijven van brieven. 
Want dat is ook het mooie aan brieven schrijven, het zet jezelf ook weer even aan het denken wie jezelf bent, waar je zelf goed in bent, wat je eigen valkuilen misschien zijn.

Ik ben weer aan het leren, de cursus counseling ligt op de keukentafel, klaar om gelezen en geleerd te worden. 

Tja, ookal ben ik 44 jaar, ik ben weer beschikbaar voor een baan! 
En mijn leeftijd is echt geen nadeel, want ik neem werkervaring mee, ik neem een stuk levenservaring mee. 
En....ik vind dat ik als 44 jarige, nog steeds veel kan en wil leren. 

Jij die dit leest, mag gerust met mij meedenken. 
Dus heb jij ideetjes, heb jij tips, wil je gewoon eens met mij van gedachten wisselen..... laat het horen hoor. 
Ik ben heel benaderbaar.


 
 

zondag 26 februari 2017

Waar komen de beren vandaan?


Waar ze dan ook vandaan komen......., 
ik zie ze vaak genoeg, de bekende beren op het pad.

(wie deze"gave"over wil nemen,heel graag) 
 
Grote beren, kleine beren, mini beren, supermini- beren, 
er loopt altijd wel een beer of beertje op mijn pad. 
Wat doen die beren daar toch altijd? 
Ik heb het er soms maar druk mee om deze beren (of een mini beertje) weg te jagen. 
Herkent u het? 

(ik hoop dat u het niet herkent overigens) 


Waarom eigenlijk zo bang zijn voor deze beren op het pad? 
Kijk eens hoe lief ze eruit zien? 
De vacht, zo zacht, daar zou je toch even over heen willen aaien? 
En kijk eens zo groot ze kunnen zijn, 
die grootte zou je toch juist een beschermd gevoel moeten geven? 
Ze zien er toch eigenlijk heel knuffelbaar en lief uit. 

(Wees niet bang, ik ga het niet uitproberen hoor) 

Maar misschien moet ik een beer wel zo gaan zien.
Een beer op het pad is juist goed, 
want zo zacht, 
zo beschermend,
zo knuffelbaar....
Moet ik de beren dan niet meer weg gaan jagen? 

Ik ga er nog eens over nadenken, 
en wie weet denken jullie even met mij mee. 
Want die beren....
moet ik ze zien als negatief 
of
 als positief. 

(op de afbeeldingen zijn beren echt wel lief)