Wij hebben er denk ik allemaal wel eens last van :
onzekerheid.
Nu is het leven op zich al één groot onzeker ding,
maar als je zelf dan ook onzeker bent,
dan is het dubbel op.
Hoe komt het toch,
die onzekerheid?
Is het de wereld die steeds hoger eisen stelt?
Je moet maar steeds hoger op komen in het leven,
een mooi huis,
een grote auto,
er fantastisch uit zien,
en ga nog maar even zo door.
En ik weet,
je moet proberen je eigen leven in te delen wat bij je past,
je proberen niks aan te trekken van die ander
(wij kunnen het tenslotte niet allemaal met elkaar eens zijn)
maar dat klinkt soms makkelijker dan het in werkelijkheid is.
Want soms heb je wel eens van die mensen
(je herkent het vast en zeker )
die iets uitstralen dat zij beter zijn dan jij
(dat kan dan ook weer hun onzekerheid zijn...)
en dat jij je dan toch best weer iets kleiner voelt worden.
Bij deze wil ik mijn onzekerheid weggeven,
of beter nog weggooien.
Ik ben toch wie ik ben?
En ik ben niet perfect,
ik doe niet alles goed,
ik zie er niet perfect uit,
ik zeg wel eens iets verkeerds,
ik vergeet ook wel eens iets,
tja ik ben ook maar mens.
En naast dat mens zijn,
ik ben Bea,
met mijn onzekerheid,
met mijn vrolijkheid,
met mijn plus puntjes
met mijn min puntjes.
Ik doe mijn best in het leven,
maar ik zal het nooit helemaal goed doen,
er zal altijd iemand zijn die het niet met mij eens is,
er zal altijd iemand zijn die mij niet zo leuk vind,
en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Maar ik wil mij eigenlijk niet meer onzeker voelen,
ik wil leven,
mijn dingen doen,
mijzelf zijn.
Hoe ga jij om met jouw onzekerheid?
Tips zijn welkom !
