~ Mijn trots ~

 

Lieve ♥Patricia,

wat zou jij gehouden hebben van jouw kleine broertje Mike.

Het was jouw grootste wens,

een broertje of een zusje te krijgen.

 

 

 

 

 

 

Wat zou jij gehouden hebben

van Mike zijn eigen karaktertje.

Want hij weet zo goed wat hij wil,

en wat hij  niet wil.

Een eigenschap die jij ook had,

zo'n eigen willetje.

 

Wat zou jij het fantastisch gevonden hebben,

zijn blonde haren,

zijn blauwe oogjes.

Jij had dat zelf ook,

al waren jouw blonde haren zo stijl

dat een paardenstaart er nog wel eens uit wilde glijden.

Jouw blauwe ogen,

die helemaal extra blauw werden als je een lekkere kleur op jouw wangen had.

 

Wat zou jij soms gek zijn geworden van Mike zijn geklets.

Al was jij zelf ook geen stille.

Ook in de opzicht zie ik dingen terug van jou,

in jouw broertje.

 

Zouden jullie samen buiten hebben gespeeld?

Want net als jij ,

houdt Mike van buiten spelen.

 

Zouden jullie samen veel gelachen hebben?

Jouw broertje zijn schaterlach

is net zo

aanstekelijk

als jouw lach was.

 

Wat is het een groot gemis,

dat jullie elkaar nooit echt zullen leren kennen.

Mike kent jouw van foto's,

en laatst hebben wij een dvd gekeken van jouw laatste kinderfeestje.

 

 

Jij bent zijn grote zus,

en dat zal jij altijd blijven.

 

 

Mijn trots,

mijn 2 kinderen.

Zielsveel hou ik van hen,

voor altijd,

daar komt zelfs de dood niet tussen.

Mijn dochter een mooie engel,

mijn zoon een heerlijke, lieve,ondernemende

 ondeugende bengel.

 

 

 

 

~ Dankbaar met een traan en een lach ~

Moederdag 2013,

onderuit komen doe je niet.

Mocht je geen behoefte hebben aan deze dag,

dan zorgt de reclamewereld je wel even uit jouw droom.

Overal vliegen de reclameblokken om je oren ,

"koopje, leuk voor Moederdag".

 

 

 

Moederdag 2013,

Mike die zijn papa al om 6 uur in de ochtend wekt,

omdat mama ontbijt op bed moet.

Gelukkig heeft papa hem nog even wat uurtjes tegen kunnen houden,

zodat mama om 8 uur een ontbijtje kreeg.

En niet alleen een ontbijtje,

maar ook de prachtige gemaakte ketting in maan-vorm.

En voor later op de dag,

een doos met heerlijke bonbons, jammie jammie.

Mike heeft op het kaartje al een lekkere bonbon gezien,

en vraagt mij meteen of hij die strakkies mag.

Beneden op de vaas staan de rode roosjes al een dagje te stralen,

deze had ik gisteren al van Mike gekregen.

De ketting draag ik deze dag vol trots,

zo mooi gemaakt met al zijn liefde erin.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Moederdag 2013,

voordat wij naar beide moeders gaan

(heel dankbaar dat wij allebei nog een moeder hebben waar wij heen kunnen gaan)

gaan wij eerst naar het grafje van ♥ Patricia.

Deze weg hoort bij Moederdag,

ik kan niet beginnen aan Moederdag voordat ik haar een bloempje heb gebracht,

en een kaarsje aansteek,

een kus op haar fotootje geef.

 

 

 

 

 

Moederdag 2013,

dankbaar omdat ik zo'n geweldig zoontje 'heb',

dankbaar omdat ik zo'n lieve en altijd zorgzame moeder heb,

dankbaar omdat ik een goede band heb met mijn schoonmoeder.

Maar ook een traan,

een traan van gemis,

van verlangen.

Een traan,

mijn liefde voor mijn kind,

en die liefde is voor

eeuwig ♥



~ Gaat nooit over ~

Moederdag,

juni,

juli,

onrust....

 

Ik geniet van Mike,

hij heeft mij volgens mij al 5 keer per ongeluk verteld

wat hij voor Moederdag gemaakt heeft.

Maar het is volgens hem nog steeds een verrassing,

want ik weet niet waar hij het cadeau verstopt heeft.

Ik geniet,

maar ik voel ook weer extra het gemis.

Zou ♥Patricia samen met Mike een geschenkje gehaald hebben voor mij?

 

 

 

Juni,

de maand waarin ♥Patricia haar ongeluk kreeg,

de maand waarin zij overleden is.

Een maand wat energie kost,

bakken vol energie.

En ik doe mijn best hoor,

want het leven gaat door,

maar toch....

Ik ga ook terug in de tijd,

terug naar 2004,

de dag die gewoon begon,

maar die eindigde in de nachtmerrie van iedere ouder.

 

 

Juli,

de maand waarin ♥Patricia geboren is.

Wat was zij een prachtige baby,

en wat was ik dolgelukkig met haar.

Juli,

dit jaar zou zij 16 jaar zijn geworden.....

 

En ik doe mijn best,

ik leef mijn leven,

maar deze maanden van het jaar,

gaat alles wat moeizamer.

De jaren hebben mij geleerd hoe ik deze dagen door moet komen,

de jaren hebben mij geleerd hoeveel energie deze maanden mij kosten.

Maar echt ,

ik doe mijn best,

en lukt dat deze maanden niet even zo goed,

dan is dat de liefde die ik voel voor mijn kind,

mijn kind die ik zo vreselijk mis !





 



~ Dodenherdenking ~ Bevrijdingsdag ~

 

 

Ik blijf het bijzonder vinden,

4 en 5 mei.

Ik doe niet mee aan de discussie wie herdacht mogen worden,

want ik vind dat iedereen mag herdenken wie hij of zij wil.

Dat is ook een stuk vrijheid.

Zoveel mensen die zijn gestorven voor onze vrijheid,

en zoveel mensen die nog steeds sterven voor de vrijheid van andere mensen.

Ik mag mij gelukkig prijzen dat ik de tweede wereld oorlog niet heb meegemaakt,

ik mag mij gelukkig prijzen dat ik leef in vrijheid.

 

Diep geraakt was ik vanavond,

voor het eerst onze kersverse koning en koningin,

het prachtige gedicht wat werd voorgedragen,

ga er maar even staan voor zovele mensen

en de camera op je gericht.

Ontroerd tot op het bot door de toespraak van Peter van Uhm.

Wat een krachtige, prachtige woorden.

Wat een diep respect heb ik voor deze man.

En wat herkende ik mijzelf toen hij vertelde hoe lang het geleden was dat zijn zoon was overleden,

niet alleen in jaren wat hij noemde maar ook de dagen erbij.

 

5 Mei,

bevrijdingsdag.

Wat ben ik mij bewust van onze vrijheid.

En wat is het belangrijk om deze vrijheid te houden.

Nooit zullen alle mensen het eens zijn met elkaar,

dat kan ook niet.

Maar wij kunnen wel zorgen dat wij respect blijven houden voor elkaar,

en open staan voor de ander.

Maakt dat het leven juist niet leuk,

zoveel verschillende mensen,

zoveel verschillende meningen?

We hoeven het niet altijd eens te zijn,

als wij elkaar

maar blijven nemen

zoals wij zijn!

 

Geniet van de vrijheid ! ! !

 



~ K stond erbij ... ~

 

 

Ken je dat gevoel,

dat gevoel van :

'k stond erbij en ik keek er naar'....

Ken je dat gevoel,

dat gevoel van

machteloosheid voelen?

Ken je dat gevoel,

dat gevoel van

alles willen doen, maar niet weten wat je moet doen,

of hoe je het moet doen ?

*

Hoe ga jij daar dan mee om?

Wat doe jij dan?

Kan het jouw gedachten ook heel erg lang bezig houden?

Of kan jij dat gevoel van je af zetten?

*

Ik kan er heel slecht tegen,

dat gevoel van machteloosheid.

Ik kan er heel slecht tegen,

dat gevoel dat ik van alles zou willen doen

 maar niet zou weten hoe of wat.

*

Onrustig word ik er van,

kan mij draai dan even niet echt vinden.

Machteloosheid,

wat een rotgevoel.

Ken je dat gevoel.....???

 

 



~ Positiviteit ~

Gisteravond voor het slapen gaan las ik het al,

het drama in Boston.

En toen ik vanmorgen t internet opende

(voor zover je internet opent )

zoefde Bosten overal over het beeldscherm.

Begrijp mij niet verkeerd,

ik vind het vreselijk,

ik vind het een drama

en ik begrijp er niks van.

Maar...

al die ellende,

al die negatieve berichten,

ik noem bijvoorbeeld de crisis,

de werkloosheid...

Ik ben een beetje moe van al die negatieve berichten.

Het leven heeft toch ook nog leuke kanten,

toch?

Dus begin ik mijn dag op twitter met de volgende tweet :

 

~ Geniet want er is zoveel negativiteit ~ Kijk naar dat bloempje met haar mooie kleuren ~ Hoor het vogeltje zingen ~

 

En daar plaats ik de volgende afbeelding bij :

 

 

Ondanks alle ellende op deze wereld,

ondanks alle moeilijkheden in Nederland,

ik wil proberen positief te blijven.

En ik hoop dat dan ook een beetje over te brengen op anderen.

(of dat lukt weet ik niet...??? )

 

Zo positief als ik mijn dag begon,

luisterend naar dat vogeltje dat zijn ochtendliedje zingt,

kijkend naar mijn mooie blauwe en paarse viooltjes,

zo raar voel ik mij nu.

Ik ben weer even heel bewust van 'the story of my life'

Ik ben mij weer even heel bewust dat mijn humeur opeens om kan slaan

door bepaalde dingen waar ik zelf geen invloed op heb,

en daar bedoel ik mee,

ik kan mij er niet op voorbereiden.

 

Het geluid van die ambulance vandaag.....

waardoor ik het vogeltje niet meer hoorde zingen...

Klasgenootjes / schoolgenootjes van ♥Patricia bij elkaar zien staan...

waardoor mijn viooltjes opeens niet meer blauw en paars zijn.

Opeens voelde ik mij boos,

opstandig,

verdrietig,

en ik voel een steek van gemis,

van verlangen ....

En echt,

ik wil positief blijven,

maar soms lukt dat even niet,

omdat ik mijn meissie zo vreselijk mis !

 

♥



~ Weekend met en met ~

Zo'n weekend

waar ik een indrukwekkend gesprek heb gevoerd.

Zo'n gesprek

die diepe indruk op mij heeft gemaakt.

Nu wil ik niet teveel kwijt over dat gesprek,

maar ik heb nu gehoord hoeveel invloed het ongeluk

heeft (gehad) op de jongen van de scooter.

( De jongen die in botsing is gekomen met ♥Patricia.)

Dit gesprek  is 'even' blijven hangen bij mij,

en nog dwarrelen de woorden door mijn hoofd.

Nu heb ik gelukkig de jongen nooit iets verweten,

het was een stom ongeluk!

Het kan jou gebeuren,

het kan mij gebeuren.

Ik denk aan de jongen van de scooter,

toen een jongen,

nu zelf een papa.

 

 

 

Wat is het dan heerlijk om mijn gedachten de vrije loop te laten gaan

met mijn handen in de aarde,

vrolijke bloempjes in de bloempotten zetten.

Voordat ♥Patricia overleed, had ik best een 'hekel' aan tuinieren,

maar naar haar dood heb ik ontdekt hoe ontspannend tuinieren kan zijn.

En zo ook nu,

met het bijzondere gesprek in mijn achterhoofd,

mijn handjes in de tuinaarde,

een glimlachje op mijn gezicht,

waarderend omdat ik mag genieten van de vrolijke kleurtjes

van de bloempjes.

 

 

 

Nooit ben ik de jongen van de scooter vergeten,

en dat zal ik ook nooit doen.

Diep in mijn hart leef ik ook met hem mee,

want ook hij is iets verloren tijdens het ongeluk.....

zijn onbezorgdheid.