Daar staat ze dan

 

Onwennig, wat ongemakkelijk.. Zoekende, maar het nog niet kunnen vinden. Wel willen, maar niet durven. 

Verdrietig worden, terwijl blijheid aanwezig is. Lachen, terwijl tranen achter ogen prikken. Zich sterk voelen, maar ook weer niet. Zich alleen voelen, maar niet eenzaam zijn, of is het andersom? 

Tegen het leven aan willen schoppen, omdat het leven dat andersom ook heeft gedaan. Maar de schoppen komen niet aan, want de lucht voelt de pijn van de schoppen niet. 

Boos worden, maar dat ook weer niet willen zijn, want dat kost zoveel negatieve energie.  Positief wil zij blijven, de lichtpuntjes wil zij blijven zien, maar soms is het lichtje even wat minder vindbaar, wil zich niet aan haar laten zien. 

Daar staat ze dan. Midden in het leven, of er al een stukje overheen. t Leven overhoop gegooid, het diepe ingesprongen. Niet willen verdrinken, want leven moet geleefd worden. Ja, het leven moet geleefd worden. Want er is maar 1 leven! En ze weet dat het leven best snel voorbij kan zijn. 

Maar wat klinkt het simpel ; "het leven moet geleefd worden" , of is het inderdaad zo simpel? Moet het leven gewoon geleefd worden? Met al die hobbels en bobbels ? Met ups en downs? Hoe dan? Met alle oordelen om ons heen? Met alle regels en wetten? Met alle meningen? Met 'hoe het hoort'? Met onmogelijkheden? 

Positief blijven, dat is het streven. Maar ook positief ingestelde mensen hebben wel eens een dipje. Ook positief ingestelde mensen kunnen het lichtpuntje wel eens wat minder goed vinden. Misschien is dat even nodig? Misschien is dat een schop onder de kont? Misschien geeft dat vechtlust? 

Ze draait dit nummer en weet : 

HEB HET LEVEN LIEF. 

Dus zij heeft het leven lief. Leeft het leven, met alle hobbels en bobbels. Zij laat haar tranen gaan als zij dat zo voelt. Zij schopt tegen het leven aan als zij een minder fijne dag heeft. Zij lacht, zij moppert. Zij is vaak positief, maar ook zij heeft haar negatieve dagen of momenten. Zij zoekt, en vindt soms en soms vindt ze het ook niet. 

Zij leeft het leven, zoekende, in de hoop " het " ooit te kunnen vinden. 

Net als in de film....

 

                           ....ik wil het....                           

  net als in de film.

( jullie kennen dat liedje toch nog wel? )

Briljant ben ik gewoon (ja ja, ikke ja ) , dat ik hier niet eerder aan heb gedacht. Ik heb DE oplossing voor mijn problemen, of uitdagingen, wat voor naam je er ook maar aan wil gaan geven. 

Let op, hier komt ie dan hé? Ik ga zo spoedig mogelijk verhuizen. Ja echt waar. Want ik weet een plek waar echt alles mogelijk is. En daar wil ik naar toe, zodat ik wat meer rust krijg. Dus ik ga zo spoedig mogelijk verhuizen naar  ( tromgeroffel, daar komt ie dan....)  de FILM, de SERIE.  Want daar, ja daar is echt alles mogelijk in een zeer korte tijd. 

Ben je op zoek naar een betaalbare woning? No problemo, das in een dag (of in 1 aflevering) geregeld. En geloof het of niet, ook nog op de plek waar jij het liefst wil wonen. Hoe gaaf is dat zeg! Je hoeft daar echt niet mega mega lang op een bepaalde lijst te staan. En geld? Ach, dat is geen problemo, de woonplek wordt wel ergens van betaald. Hoe gaaf is dat? 

Dus mensjes van de filmset, mensjes in de film, mensjes in een serie, ik wil dolgraag een woonplekje in Ommen voor mij en mijn 14 jarige zoon. Ik hoef geen paleis, ik hoef geen kasteel, als we maar genoeg ruimte hebben voor ons tweetjes en gelukkig kunnen wonen. Het liefst wel een beetje betaalbaar, want ehm, in het echte leven is geld hebben wel belangrijk.. 

Ik en mijn zoon zijn geen lastige mensen, wij zijn vrolijk, betrouwbaar, spontaan, lief, aardig, behulpzaam. 

 En natuurlijk kunnen wij ook wel eens boos worden , maar ja, dat worden alle mensen wel eens, zelfs in de film, in een serie. Van ons heb je echt geen last, dus leer ons gewoon kennen en geef ons een leuke, fijne, woonplek.

Oh en wat dachten jullie van het vinden van een baan in een film of in een serie ? Je raakt je baan bij de supermarkt kwijt, en zonder dat je er voor hoeft te leren, krijg je een baan als directeur, of als hartchirurg.

Mocht je wel de pech hebben dat je toch nog wat moet leren, ach dan duurt die opleiding een weekje ( een paar afleveringen dus maar). 

En leeftijd? Dat speelt totaal geen enkele rol ( leuke woordspeling als je meewerkt in een film of serie). Al ben je al wat hoger in leeftijd, in de film of in een serie, krijg je daardoor wel gewoon een leuke baan hoor. Niks geen afwijzing omdat ze jouw geboortedatum hebben zien staan ( de rest wordt al niet meer gelezen). 

Dus lieve mensjes op de filmset, mensjes in de film, mensjes in de serie,. ik wil graag een leuke parttime baan erbij. Ik heb al een te gekke parttime baan, maar daarnaast wil ik er nog 1. 

Vraag mij maar gerust hoor wat ik allemaal leuk vind om te doen. Misschien kan ik dan zelfs zonder diploma aan de slag? Maar mocht dat niet het geval zijn , is het misschien wel nodig dat ik nog wat moet leren, daar sta ik altijd voor open uiteraard, ook als het langer dan een week leren is. 

Ik ben trouw als werkneemster, doe mijn werk zo goed mogelijk, kan omgaan met opbouwende kritiek, ben vrolijk, ik ben collegiaal, maar kan ook een ietsje pietsje onzeker zijn. Maar dat kan zo weggepoetst worden toch op de filmset? 

*** Samengevat: ***

Ik ben op zoek naar een betaalbare woning / appartement/ flat ,

voor mij en mijn 14 jarige zoon, in het mooie Ommen.

Ik ben op zoek naar een leuke parttime baan, in Ommen en omgeving. 

De maandag en de donderdag ben ik al werkzaam bij een te gek bedrijf. 

( En als ik wel op de filmset ga wonen, 

dan wil ik er uiteraard wel dat fantastisch mooie filmset - haar en - make up bijgeleverd hebben ) 

Adreswijzigingen worden binnenkort verzonden

Oeps, wat zeg ik nu?

 

Ga ik het doen? Ga ik het echt zeggen? 

Zal ik deze blog schrijven? En als ik hem heb geschreven, zal ik hem dan gaan plaatsen? 

💦

Oh yes, ik ga het schrijven, en ik ga het plaatsen. 

💦

 

Ik en deze hitte, ik kan er echt niks aan doen, maar wat een mega foute combinatie is dat. 

Ik begin mij ook echt af te vragen waarom er mensen zijn die hier dus helemaal super happy van worden.

( das niet als kritiek bedoeld hé? ) 

💦

Maar luister (of lees .......in dit geval). Ik zal je mijn kijk op deze warmte even uitleggen. Misschien ben je het dan zelfs een ietsje pietsje klein beetje met mij eens? 

💦

Ik functioneer gewoon bijna niet hoor met deze dagen met volop zon en temperaturen waarvan je mega van gaat zweten. 

En dat niet alleen, wat te denken van die vervelende hooikoorts die ieder jaar alleen maar erger lijkt te gaan worden? (hatsjie, dikke tranende ogen alsof ik de hele dag heb lopen janken) 

Ook mijn (bezwete) huid is geen fan van de hitte. Rode vlekjes ontstaan, ontsieren, jeuken. Onzekerheid slaat toe (en die is al altijd aanwezig) 

💦

Kijk daar heb je dus al een punt, dat zweten. Soms kan je het aan de kleding zien, van die natte plekjes. Hoe vervelend is dat? Heb je net je uiterste best gedaan om er nog enigszins leuk uit te zien (wat ik ookal lastig vind met zomerkleding die niet heel veel meer verbergt wat oneffenheden betreft....) bederven natte plekjes jouw mooie outfit. Maar je kan het niet alleen zien, je kan het ook ruiken. Weg lekker geurtje die je met zorg had uitgekozen voor deze dag. Natuurlijk kan je je geurtje mee gaan nemen, maar je wil ook niet een overlaad aan geurtjes dragen. Want wees eerlijk, hoe lekker ruikt een geurtje nog als deze 100 keer is opgespoten vermengt met de geur van zweet? 

💦

En wat te denken van een goede nachtrust? Vergeet die ook maar met deze hitte. Mocht je geluk hebben al lekker in slaap te zijn gevallen ( je blijft in dezelfde houding liggen want je plakt toch vast aan het matras) , als je dan wakker wordt voel je hoe het kussen drijfnat in jouw nek ligt. Haren plakken vast, (mocht je nog haren hebben uiteraard)  zij zijn nat, alsof ze net zijn uitgewassen alleen dan zonder shampoo (dat kan je ruiken namelijk ).  Je wil weer verder slapen, je probeert je om te draaien want je zoekt een fijne positie, maar vergeet het maar, alles kleeft en plakt. Hoezo een goede nachtrust? De enige die wel een goede nachtrust krijgt is jouw wekker die jou in de ochtend gewoon lekker wakker maakt met een irritant geluid waar je normaal gesproken rechtop van in het bed zou zitten, maar nu niet, want tja, je kleeft nog vast hé? 

💦

En wat dacht je van de dagelijkse bezigheden die je moet uitvoeren. Het begint al bij het begin hé? Bij het ochtendritueel voel je al hoe warm het is en dat beloofd niet veel goeds voor de rest van de dag want het gaat dus alleen maar warmer worden. Het humeur is niet zo lekker,want tja, je hebt niet zo lekker geslapen hé? (waardoor was dat ookal weer?) Maar goed, je probeert toch jouw beste humeur te vinden, gewoon positief te blijven denken, en gaat de deur uit onderweg naar waar je dan ook maar naar toe moet die dag. In mijn geval, ik stap dus in mijn autootje. Nou ja zeg, als de deur open gaat, knalt de hitte mij tegemoet. Het stuur van de auto voelt aan als een brandende fakkel. Maar herken je het ook als je gaat fietsen met dit hete weer? De inspanning alleen al maakt dat je een droge mond krijgt, en daar doet de warmte nog een schepje bovenop. Je tong voelt aan als een stuk leer, en ademhalen lijkt een ramp. En dan ben je dus nog niet eens aangekomen op de plek van bestemming, en daar moet je dan ook nog eens normaal functioneren. Herken je het? Herken je dat alles, maar dan ook alles aan je blijft kleven? Dat sommige dingen maar geen afscheid willen nemen van jouw heerlijke vochtige  ( lees : bezwete ) huid? Oke, misschien zijn er sommige mensen die wel aan je vastgeplakt mogen blijven zitten maar dat is weer een ander verhaaltje.... (toch?)

💦

Misschien heb jij dan de mazzel dat je lekker vrij bent, en er lekker op uit kan. Lekker een dagje naar het water. Heerlijk verkoeling zoeken in het verfrissende water. Oepsie, hadden meer mensen dat idee? Das nou jammer, daar lig je dan lekker hutjemutje op elkaar , in het water bijna geen ruimte. En in de zon liggen valt eigenlijk nog niet mee, want het is best wel warm. He bah, komen er nu ook nog van die vervelende wespen om je heen zoemen? Oh wacht, die vinden de geur van die kleverige zonnebrandolie natuurlijk wel erg lekker. Had je nu maar een vliegenmepper meegenomen. Die lastige beestje verpesten wel iets van de sfeer hé?  En dan al die blikken, die vleeskeuring als je opstaat van jouw handdoek of ligbed (of waar je dan ook maar heet ligt te zijn). Ogen prikken, afkeurend, je voelt de onzekerheid door je lijf gaan. Ach ja, wat maakt het uit zeg je stoer, maar je gevoel zegt iets anders. Lastig hoor dat badkleding echt totaal niks kan verbergen. Wat fijn zou het dan toch zijn he als mensen je gewoon in je waarde zouden laten? ( de hitte zorgt al niet voor een stralend humeur, die afkeurende blikken halen helemaal boze gedachten omhoog). 

💦

Ik hoef zeker niet te beginnen over eten koken, over hoe heet dat is? 

💦

Na deze plakkerige dag, neem je gewoon lekker een verfrissende douche. Even het luie zweet van je lijf afspoelen. Lekker hoor. Alleen een beetje jammer dat je van afdrogen opnieuw gaat zweten? (herkenbaar?) Eigenlijk zou je weer het nieuw ontstane zweet van je lijf af willen spoelen, maar ehm...iets met gebed zonder einde? 

💦

En dan die mensen, die mensen die het van mij niet kunnen begrijpen dat ik niet van de hitte hou. 

*Oh? Echt? Jij houdt niet van deze warmte? Oooh, nou ik vind het echt genieten hoor, ik zou echt de hele dag wel lekker in de zon kunnen zitten, liggen,hangen* .........

Prima Truus, prima dat jij lekker geniet, ik respect voor jouw mening, maar dan mag je dat ook hebben voor de mijne....... 

💦

Ik ben meer een lente vrouwtje. De lente, alles komt weer tot leven, de temperaturen zijn lekker aangenaam. Ik heb nog zin om iets te doen, en ik geniet van het mooie weer. Ik kan mij nog kleden in kleding waarin ik mij prettig voel en straal dat dan ook uit. (  Ik zie er dan niet uit als ontplofte tomaat in de lente.,in deze hitte wel? )  Ik ruik nog lekker naar het geurtje die ik die dag opgespoten heb.  Ik ben in de lente gewoon een blijere Bea dan met deze hitte. Kan ik er wat aan doen? 

💦

Maar ik ben oprecht blij voor alle mensen die volop genieten van deze hitte. Enjoy the sunshine. 

💦

Voor hen die zich herkennen in mijn verhaal, deze is voor jullie:

(En ik smelt nog lang en gelukkig) 

Take care

Kracht symbool 

Gedragen, 
niet op handen,
maar door woorden,
door een oprecht gebaar. 
💙
Hoe kon ze dit overleven?
 Kon dat eigenlijk wel? 
Want hoe doe je dat dan, door gaan met leven nadat je kind is overleden en begraven? 
Hoe kan je dan eigenlijk ooit weer lachen?
En ga je dan eigenlijk nog mooie dingen zien in het leven? 
💙
Gedragen, 
door de mensen die niet schrikken,
die het gewoon vinden als haar naam wordt genoemd,
en zelf ook haar naam blijven noemen. 
💙
Ja, ook zij ging op een dag weer lachen, 
en wat voelde ze zich gemeen,
want hoezo ging ze lachen?
Is er iets om te lachen als je kind begraven ligt? 
Ja, ook zij ging weer mooie dingen zien in het leven,
want hoe mooi kon de natuur zijn,
de ochtendmist, mysterieus, 
met zonnestralen die het hart verwarmen. 
💙
Gedragen,
door lieve mensen die begrijpen dat de dood van je kind levenslang meereist,
dat is nooit echt weg, 
want het is een onnatuurlijke weg, 
het leven nam een verkeerde afslag,
de dood nam een verkeerd persoon mee.
💙
Lachen,
genieten, 
misschien juist extra.
Bewuster,
leven,
het leven leven.
Geleerd,
hoe jong zij ook was.
Zij leerde mij,
leef je leven,
pluk de dag,
geniet zoveel als je kan. 
💙

Levensboom 

Gedragen,
niet op handen,
maar door de oprechtheid van de mooie mensen om mij heen. 
Gedragen,
door oprechte woorden,
troostende woorden,
door meeleven,
door begrip te tonen. 
Gedragen,
omdat ze mij laten zijn wie ik ben,
met mijn minder vrolijke dagen,
met mijn verdriet. 
Gedragen,
door liefde,
want liefde
overwint alles. 

Patricia Hofsink 24 juli 1997 - 9 juni 2004 

 

Uit de richting

Zal ze het doen? Zal ze loslaten en zich laten vallen? Zal ze het durven? Zal zij het lef hebben? 

Het voelt zo vertrouwd, het voelt zo veilig. 

Maar ergens blijft het knagen, ergens blijft het aan haar trekken om los te willen laten. Loslaten en zichzelf te laten vallen. Zich mee laten nemen door wat er op haar pad komt. 

*

Het veertje twijfelde en twijfelde. 

Meerdere veertjes hadden haar al verlaten. 

Sommige veertjes waren oud, zij hadden geen kracht meer om zich vast te houden. Of zij nu wilden of niet, zij moesten loslaten en gaan naar waar de wind hen bracht. Sommige veertjes voelde het als bevrijding, maar er waren ook veertjes die heftig tegenstribbelde omdat zij nog niet wilden gaan. Zij waren eigenlijk nog te jong, zij hadden nog langer  een mooi zacht veertje moeten zijn. Maar aan het eind van de rit, moesten ook zij loslaten en gaan waar de wind hen bracht. 

Sommige veertjes waren samen vertrokken, zij aan zij . Zij vonden warmte bij elkaar, en voelde zoveel warmte samen dat loslaten een goede keuze was. Samen lieten zij los en gingen op reis, zij aan zij, genietend van alles wat op hun pad kwam. 

Andere veertjes waren net zoals zij. Twijfelen, beren op het pad zien, voors en tegens afwegen. Kiezen voor veiligheid? Kiezen voor het vertrouwde? 

Of loslaten? Gaan en zien waar de wind haar heen zou brengen? 

Het veertje, daar dwarrelt zij door de lucht. De wind blaast zachtjes tegen haar aan. Zachtjes wiegt zij in de lucht, dromend, kalmerend, genietend. De wind waar blaast zij haar naar toe? Wat gaat er op het pad komen van het veertje? 

Beren komen weer voorbij, grote en kleine, dikke en dunne. Met een kleine glimlach kijkt het veertje naar de beren, eigenlijk zijn die beren helemaal niet zo eng als ze altijd had gedacht. Als zij vriendelijk is voor de beren, zijn de beren dat voor haar. 

*

Het veertje, zij leeft. De wind is lief voor haar, en de beren zijn dat ook. Vol vertrouwen dwarrelt het veertje door de lucht. Vol vertrouwen in de wind. Vol vertrouwen in haarzelf. 

Het veertje weet dat ook de wind soms boos kan worden, ook op haar. En dat mag. 

Zij weet dat ook de beren soms hun klauwen zullen laten zien, dat de beren soms hard naar haar zullen brullen, en ook dat mag. 

Zolang het veertje maar weet, dat zij leeft. Zolang het veertje maar weet dat zij nooit helemaal alleen is, omdat er altijd lieverds om haar heen zullen staan. Er zullen altijd veertjes zijn die haar warmte geven, die haar zachtheid geven. 

Het veertje lacht, het veertje huilt. 

Geluk en verdriet, het leeft, 

het leeft naast elkaar. 

Zachtheid naast het keiharde, 

het leeft naast elkaar. 

Zekerheid, onzekerheid, 

het leeft naast elkaar. 

Leven, 

mooie kanten, minder mooie kanten,

maar het leeft, 

naast elkaar. 

Het veertje dwarrelt, 

de wind blaast, 

de beren wandelen mee.

Daag veertje, geniet van jouw reis. 

Gebroken maar niet stuk

Auw, 

krak. ,

verschrikt, verslagen, 

uit het veld geslagen. 

Voor ze het wist was het gebeurd. Zij kon er niks aan doen, het was niet haar schuld. Maar waarom bleef er dan toch iets knagen?  Zij had het kunnen voorkomen toch? Of toch niet? 

*

Zichtbaar was het niet, tenminste niet zo op het oog. Niemand zag de barsten, niemand zag hoe gebroken het was. De scherven, niet meer te lijmen. Hoe konden ze het niet zien? Voor haar zo voelbaar, ieder moment. Hoe kon men het niet zien? 

*

Hoe had het kunnen gebeuren? Waarom was het überhaupt gebeurd? Waarom gebeuren deze hartverscheurende dingen? Waarom kreeg zij geen antwoorden? Waarom dolen in het doolhof als er toch geen uitgang blijkt te zijn? Waarom zoeken naar een antwoord, als de vragen voor altijd onbeantwoord blijven?

*

Waarom de scherven willen repareren? Wat is er mis met de scherven? Waarom de barsten niet gewoon laten zien aan hen die het willen zien? Wat is er mis met barsten? Wat is er mis met imperfectie? Soms is iets gebroken, maar toch niet stuk. Het ziet er misschien gebroken uit, maar het functioneert nog steeds. 

*

Ze ging aan de slag, haar scherven meedragend. De vragen waarop zij antwoorden kon krijgen stelde zij. De antwoorden gaven een helend gevoel. En over gevoel gesproken. Zij voelde, zij voelde hoe zij moest vertrouwen op wat goed voelde voor haar. Want velen om haar heen hadden de antwoorden niet, velen om haar heen hadden geen oplossing voor wat gebroken is. Zij konden dat ook niet weten, want hoe konden zij, als ze het zelf ook zocht en niet kon vinden? 

*

Aan de slag met scherven, aan de slag met wat gebroken is. Niet verwachten dat het weer 100 % gaat worden, 50 % is ook mooi meegenomen. Scherven, gebroken, imperfectie, maar oprecht, uit het hart, voelend. Een pleister op de wond. Een kusje erop, in gedachten. Iets wat is gebroken is niet stuk. Het kan nog heel goed functioneren. 

Soms voelbaar, wat gebroken is, en nooit meer echt wordt geheeld. De pleister houdt het bij elkaar. Liefde houdt het bij elkaar. Liefde die nooit stuk zal gaan, hoeveel scherven er ook zijn. Liefde, diep in iedere vezel. Liefde onvoorwaardelijke liefde. 

*

Soms kan je niks meer gebeuren, zo lijkt het. Soms heb je het ergste meegemaakt voor jouw gevoel. Wie doet je dan nog wat? En wat geeft het dan dat de scherven er zijn ? Wat geeft het dan dat de barsten soms getoond gaan worden? Ook barsten hebben aandacht nodig, anders barsten ze verder open totdat alles echt kapot is. Aandacht, oprecht, uit het hart. Liefde voor altijd. Gelukkig wel, er is altijd liefde. 

💕 Patricia Hofsink

24-07-1997

     9-06-2004 💕

Dwarrelen en fladderen

Ze sloeg haar vleugeltjes uit. 

Ze had het nog niet zo vaak gedaan, dus het voelde nog onwennig en ook een beetje eng. Want wat als het niet goed zou gaan? Wat als ze haar vleugeltjes nog niet zo goed kon gebruiken? 

Om haar heen zag ze de anderen vrolijke en vol zelfvertrouwen rond dwarrelen. Ze hadden lol met elkaar en deden hier en daar wedstrijdje wie het mooist kon dwarrelen. 

Ze voelde een klein steekje van jaloezie, want zij wilde dat ook. Waarom kon zij dit niet? Naast een steekje jaloezie voelde ze ook een soort van boosheid. Wat als zij dit nooit zou leren? Wat voor vlindertje zou zij dan zijn ? De anderen zouden haar uitlachen en zij zouden haar pesten. Naast boosheid, naast jaloezie kwamen nu ook tranen omhoog bij het vlindertje.

*

"Wat is er met je lief mooi vlindertje?" . 

Een warme stem wekte het vlindertje uit haar eigen gedachten. Ze keek naast haar en daar zat een wat oudere vlinder met een warme en lieve uitstraling. 

'Ehm, eh, nou eh, ehm, ik weet dat het kinderachtig klinkt' ...... en zo begon het kleine vlindertje haar verhaal, haar verhaal over de angsten, over haar jaloezie, haar verdriet en haar boosheid. 

De wat oudere vlinder luisterde vol aandacht, vol geduld en begrip. Het kleine vlindertje kon volop haar verhaal vertellen zonder onderbroken te worden. Ze voelde zich daardoor al heel erg opgelucht en begrepen. 

*

De oudere vlinder schonk het kleine vlindertje een lieve en begripvolle glimlach. Ze herkende zoveel in het verhaal van de kleine vlinder. Want ook zij was ooit zo begonnen met het dwarrelen en fladderen. 

Moet niet iedereen ergens aan beginnen voordat men weet of men het wel of niet kan? De oudere vlinder keek het kleine vlindertje aan en zei: 

' volg mij, denk niet na, en doe het gewoon'. 

De oudere vlinder begon langzaam met haar vleugeltjes de fladderen en moedigde het kleine vlindertje aan om ditzelfde te doen. 

Het kleine vlindertje vond het spannend, haar hartje bonsde in haar kleine lijfje. Maar ze zag de begripvolle lieve uitstraling bij de oudere vlinder en dit gaf haar rust en een stukje vertrouwen. 

De kleine vlinder begon ook langzaam met haar vleugeltjes te fladderen en heel langzaam begonnen de 2 vlinders rond te dwarrelen in de lucht. 

Wat voelt het goed om zo vrij in de lucht te dwarrelen dacht de kleine vlinder. Wat genieten is dit toch eigenlijk dacht ze er achteraan. 

De oudere vlinder keek trots naar het kleine vlindertje. "Wat zie ik je genieten kleine vlinder" zei de oudere vlinder. Dit kleine zinnetje deed het kleine vlindertje goed en gaf haar een klein stukje zelfvertrouwen. 

Het kleine vlindertje ging hoger de lucht in, en stukje bij beetje hield ze de oudere vlinder steeds minder in de gaten. 

De oudere vlinder was super trots. " Goed zo lief klein vlindertje, fladder, dwarrel", 'jij kan dit zelf" , zei de oudere vlinder. 

* 

Het kleine vlindertje schrok. Opeens besefte ze dat zij de oudere vlinder al even niet meer had gezien. Het kleine vlindertje had zo genoten van haar gefladder en haar gedwarrel dat zij steeds minder op de oudere vlinder had gelet. 

Ze wilde de oude vlinder bedanken voor de hulp. 

Ze wilde de oudere vlinder bedanken voor het gegeven zelfvertrouwen. 

Maar waar was de oudere vlinder? 

Het kleine vlindertje dwarrelde, fladderde, al zoekend naar de oudere vlinder. En daar zag zij haar, liggend op een groot eikenblad. De vleugels van de oudere vlinder wijd gespreid. De ogen van de oudere vlinder waren gesloten. 

'Oh nee.....wat is er gebeurd? ' riep het kleine vlindertje vol paniek. 

Geen reactie, de stilte leek nog stiller dan stil. 

Het lijfje van de oudere vlinder lag ook stil, ook stiller dan stil. Een zuchtje wind laat de vleugeltjes even bewegen, maar daarna weer stilte, in alle opzichten. 

Het kleine vlindertje voelt zich verdrietig, hoe kan de oudere vlinder vol levenslust zomaar opeens zo stil liggen? 

Hoe kan deze liefdevolle vlinder opeens zwijgen? Waarom is deze lieve oudere vlinder zomaar dood? 

Niemand laat de stilte verdwijnen. 

De oudere vlinder is stil, en jonge vlinder laat in stilte tranen vallen. 

 * 

Dwarrelen en fladderen, 

het leven door. 

Doe het, 

leer, 

leef, 

geniet,

voel verdriet, 

voel, 

heb lief,

wees boos,

wees angstig,

val,

sta op,

val op je bek.

inspireer,

luister,

wees oprecht.

* 

Leef,

leef je leven.

Met alles,

alles

en echt alles. 

 *