Uit de richting

Zal ze het doen? Zal ze loslaten en zich laten vallen? Zal ze het durven? Zal zij het lef hebben? 

Het voelt zo vertrouwd, het voelt zo veilig. 

Maar ergens blijft het knagen, ergens blijft het aan haar trekken om los te willen laten. Loslaten en zichzelf te laten vallen. Zich mee laten nemen door wat er op haar pad komt. 

*

Het veertje twijfelde en twijfelde. 

Meerdere veertjes hadden haar al verlaten. 

Sommige veertjes waren oud, zij hadden geen kracht meer om zich vast te houden. Of zij nu wilden of niet, zij moesten loslaten en gaan naar waar de wind hen bracht. Sommige veertjes voelde het als bevrijding, maar er waren ook veertjes die heftig tegenstribbelde omdat zij nog niet wilden gaan. Zij waren eigenlijk nog te jong, zij hadden nog langer  een mooi zacht veertje moeten zijn. Maar aan het eind van de rit, moesten ook zij loslaten en gaan waar de wind hen bracht. 

Sommige veertjes waren samen vertrokken, zij aan zij . Zij vonden warmte bij elkaar, en voelde zoveel warmte samen dat loslaten een goede keuze was. Samen lieten zij los en gingen op reis, zij aan zij, genietend van alles wat op hun pad kwam. 

Andere veertjes waren net zoals zij. Twijfelen, beren op het pad zien, voors en tegens afwegen. Kiezen voor veiligheid? Kiezen voor het vertrouwde? 

Of loslaten? Gaan en zien waar de wind haar heen zou brengen? 

Het veertje, daar dwarrelt zij door de lucht. De wind blaast zachtjes tegen haar aan. Zachtjes wiegt zij in de lucht, dromend, kalmerend, genietend. De wind waar blaast zij haar naar toe? Wat gaat er op het pad komen van het veertje? 

Beren komen weer voorbij, grote en kleine, dikke en dunne. Met een kleine glimlach kijkt het veertje naar de beren, eigenlijk zijn die beren helemaal niet zo eng als ze altijd had gedacht. Als zij vriendelijk is voor de beren, zijn de beren dat voor haar. 

*

Het veertje, zij leeft. De wind is lief voor haar, en de beren zijn dat ook. Vol vertrouwen dwarrelt het veertje door de lucht. Vol vertrouwen in de wind. Vol vertrouwen in haarzelf. 

Het veertje weet dat ook de wind soms boos kan worden, ook op haar. En dat mag. 

Zij weet dat ook de beren soms hun klauwen zullen laten zien, dat de beren soms hard naar haar zullen brullen, en ook dat mag. 

Zolang het veertje maar weet, dat zij leeft. Zolang het veertje maar weet dat zij nooit helemaal alleen is, omdat er altijd lieverds om haar heen zullen staan. Er zullen altijd veertjes zijn die haar warmte geven, die haar zachtheid geven. 

Het veertje lacht, het veertje huilt. 

Geluk en verdriet, het leeft, 

het leeft naast elkaar. 

Zachtheid naast het keiharde, 

het leeft naast elkaar. 

Zekerheid, onzekerheid, 

het leeft naast elkaar. 

Leven, 

mooie kanten, minder mooie kanten,

maar het leeft, 

naast elkaar. 

Het veertje dwarrelt, 

de wind blaast, 

de beren wandelen mee.

Daag veertje, geniet van jouw reis. 

Gebroken maar niet stuk

Auw, 

krak. ,

verschrikt, verslagen, 

uit het veld geslagen. 

Voor ze het wist was het gebeurd. Zij kon er niks aan doen, het was niet haar schuld. Maar waarom bleef er dan toch iets knagen?  Zij had het kunnen voorkomen toch? Of toch niet? 

*

Zichtbaar was het niet, tenminste niet zo op het oog. Niemand zag de barsten, niemand zag hoe gebroken het was. De scherven, niet meer te lijmen. Hoe konden ze het niet zien? Voor haar zo voelbaar, ieder moment. Hoe kon men het niet zien? 

*

Hoe had het kunnen gebeuren? Waarom was het überhaupt gebeurd? Waarom gebeuren deze hartverscheurende dingen? Waarom kreeg zij geen antwoorden? Waarom dolen in het doolhof als er toch geen uitgang blijkt te zijn? Waarom zoeken naar een antwoord, als de vragen voor altijd onbeantwoord blijven?

*

Waarom de scherven willen repareren? Wat is er mis met de scherven? Waarom de barsten niet gewoon laten zien aan hen die het willen zien? Wat is er mis met barsten? Wat is er mis met imperfectie? Soms is iets gebroken, maar toch niet stuk. Het ziet er misschien gebroken uit, maar het functioneert nog steeds. 

*

Ze ging aan de slag, haar scherven meedragend. De vragen waarop zij antwoorden kon krijgen stelde zij. De antwoorden gaven een helend gevoel. En over gevoel gesproken. Zij voelde, zij voelde hoe zij moest vertrouwen op wat goed voelde voor haar. Want velen om haar heen hadden de antwoorden niet, velen om haar heen hadden geen oplossing voor wat gebroken is. Zij konden dat ook niet weten, want hoe konden zij, als ze het zelf ook zocht en niet kon vinden? 

*

Aan de slag met scherven, aan de slag met wat gebroken is. Niet verwachten dat het weer 100 % gaat worden, 50 % is ook mooi meegenomen. Scherven, gebroken, imperfectie, maar oprecht, uit het hart, voelend. Een pleister op de wond. Een kusje erop, in gedachten. Iets wat is gebroken is niet stuk. Het kan nog heel goed functioneren. 

Soms voelbaar, wat gebroken is, en nooit meer echt wordt geheeld. De pleister houdt het bij elkaar. Liefde houdt het bij elkaar. Liefde die nooit stuk zal gaan, hoeveel scherven er ook zijn. Liefde, diep in iedere vezel. Liefde onvoorwaardelijke liefde. 

*

Soms kan je niks meer gebeuren, zo lijkt het. Soms heb je het ergste meegemaakt voor jouw gevoel. Wie doet je dan nog wat? En wat geeft het dan dat de scherven er zijn ? Wat geeft het dan dat de barsten soms getoond gaan worden? Ook barsten hebben aandacht nodig, anders barsten ze verder open totdat alles echt kapot is. Aandacht, oprecht, uit het hart. Liefde voor altijd. Gelukkig wel, er is altijd liefde. 

💕 Patricia Hofsink

24-07-1997

     9-06-2004 💕

Dwarrelen en fladderen

Ze sloeg haar vleugeltjes uit. 

Ze had het nog niet zo vaak gedaan, dus het voelde nog onwennig en ook een beetje eng. Want wat als het niet goed zou gaan? Wat als ze haar vleugeltjes nog niet zo goed kon gebruiken? 

Om haar heen zag ze de anderen vrolijke en vol zelfvertrouwen rond dwarrelen. Ze hadden lol met elkaar en deden hier en daar wedstrijdje wie het mooist kon dwarrelen. 

Ze voelde een klein steekje van jaloezie, want zij wilde dat ook. Waarom kon zij dit niet? Naast een steekje jaloezie voelde ze ook een soort van boosheid. Wat als zij dit nooit zou leren? Wat voor vlindertje zou zij dan zijn ? De anderen zouden haar uitlachen en zij zouden haar pesten. Naast boosheid, naast jaloezie kwamen nu ook tranen omhoog bij het vlindertje.

*

"Wat is er met je lief mooi vlindertje?" . 

Een warme stem wekte het vlindertje uit haar eigen gedachten. Ze keek naast haar en daar zat een wat oudere vlinder met een warme en lieve uitstraling. 

'Ehm, eh, nou eh, ehm, ik weet dat het kinderachtig klinkt' ...... en zo begon het kleine vlindertje haar verhaal, haar verhaal over de angsten, over haar jaloezie, haar verdriet en haar boosheid. 

De wat oudere vlinder luisterde vol aandacht, vol geduld en begrip. Het kleine vlindertje kon volop haar verhaal vertellen zonder onderbroken te worden. Ze voelde zich daardoor al heel erg opgelucht en begrepen. 

*

De oudere vlinder schonk het kleine vlindertje een lieve en begripvolle glimlach. Ze herkende zoveel in het verhaal van de kleine vlinder. Want ook zij was ooit zo begonnen met het dwarrelen en fladderen. 

Moet niet iedereen ergens aan beginnen voordat men weet of men het wel of niet kan? De oudere vlinder keek het kleine vlindertje aan en zei: 

' volg mij, denk niet na, en doe het gewoon'. 

De oudere vlinder begon langzaam met haar vleugeltjes de fladderen en moedigde het kleine vlindertje aan om ditzelfde te doen. 

Het kleine vlindertje vond het spannend, haar hartje bonsde in haar kleine lijfje. Maar ze zag de begripvolle lieve uitstraling bij de oudere vlinder en dit gaf haar rust en een stukje vertrouwen. 

De kleine vlinder begon ook langzaam met haar vleugeltjes te fladderen en heel langzaam begonnen de 2 vlinders rond te dwarrelen in de lucht. 

Wat voelt het goed om zo vrij in de lucht te dwarrelen dacht de kleine vlinder. Wat genieten is dit toch eigenlijk dacht ze er achteraan. 

De oudere vlinder keek trots naar het kleine vlindertje. "Wat zie ik je genieten kleine vlinder" zei de oudere vlinder. Dit kleine zinnetje deed het kleine vlindertje goed en gaf haar een klein stukje zelfvertrouwen. 

Het kleine vlindertje ging hoger de lucht in, en stukje bij beetje hield ze de oudere vlinder steeds minder in de gaten. 

De oudere vlinder was super trots. " Goed zo lief klein vlindertje, fladder, dwarrel", 'jij kan dit zelf" , zei de oudere vlinder. 

* 

Het kleine vlindertje schrok. Opeens besefte ze dat zij de oudere vlinder al even niet meer had gezien. Het kleine vlindertje had zo genoten van haar gefladder en haar gedwarrel dat zij steeds minder op de oudere vlinder had gelet. 

Ze wilde de oude vlinder bedanken voor de hulp. 

Ze wilde de oudere vlinder bedanken voor het gegeven zelfvertrouwen. 

Maar waar was de oudere vlinder? 

Het kleine vlindertje dwarrelde, fladderde, al zoekend naar de oudere vlinder. En daar zag zij haar, liggend op een groot eikenblad. De vleugels van de oudere vlinder wijd gespreid. De ogen van de oudere vlinder waren gesloten. 

'Oh nee.....wat is er gebeurd? ' riep het kleine vlindertje vol paniek. 

Geen reactie, de stilte leek nog stiller dan stil. 

Het lijfje van de oudere vlinder lag ook stil, ook stiller dan stil. Een zuchtje wind laat de vleugeltjes even bewegen, maar daarna weer stilte, in alle opzichten. 

Het kleine vlindertje voelt zich verdrietig, hoe kan de oudere vlinder vol levenslust zomaar opeens zo stil liggen? 

Hoe kan deze liefdevolle vlinder opeens zwijgen? Waarom is deze lieve oudere vlinder zomaar dood? 

Niemand laat de stilte verdwijnen. 

De oudere vlinder is stil, en jonge vlinder laat in stilte tranen vallen. 

 * 

Dwarrelen en fladderen, 

het leven door. 

Doe het, 

leer, 

leef, 

geniet,

voel verdriet, 

voel, 

heb lief,

wees boos,

wees angstig,

val,

sta op,

val op je bek.

inspireer,

luister,

wees oprecht.

* 

Leef,

leef je leven.

Met alles,

alles

en echt alles. 

 * 

 

Dromen

 

Dromen , wie is er niet mee begonnen in het leven? Kleine dromen,, grote dromen, snelle dromen, langzame dromen, enge dromen, prachtige dromen.  

En dit zijn natuurlijk de dromen die komen als je lekker ligt te slapen. Het zandmannetje is op bezoek geweest en jij verhuisd naar jouw dromenland. Hoe heerlijk is dat? Want in dromen kan alles, echt alles. Niks is onmogelijk in jouw droom. Je laat je meenemen naar dromenland, en zo opeens ben jij een prachtige prinses in een mooi groot kasteel waar iedereen gelukkig is. En zo opeens ben je een heks, die allemaal nare dingen doet bij de mensen om haar heen. 

Soms kan een droom zo echt lijken, dat als je wakker wordt , je echt even moet landen in de wereld waar je echt leeft. 

En dan heb je nog de dromen die jezelf hebt bedacht. De dromen die jij wil bereiken in het leven. Ook dit kunnen grote dromen zijn. Of piepkleine dromen. 

Je moet nadenken over hoe je deze dromen waar gaat maken. Je moet soms hard werken om deze dromen werkelijkheid te laten worden. En soms lukt het , en soms lukt het niet. Want zoals Marco Borsato 

(jaja, ik noem zijn naam want hij is een mega goede zanger en dit nummer is heerlijk)  

al zong :

'De meeste dromen zijn bedrog"

En zo zie je jouw droom , of misschien wel meerdere dromen, als een kaartenhuis in elkaar storten. Weg droom, weg alles waar je van had gedroomd en wat je had opgebouwd. 

Stop je dan met dromen? Of creëer je een nieuwe droom? 

 

Stop nooit met dromen. Want al zie je jouw droom misschien in duigen vallen, in honderdduizend stukjes uit elkaar spatten., droom verder, creëer weer een nieuwe droom. Voel hoe je daarvan positieve energie krijgt, voel hoe een vlammetje wordt aangestoken. Dromen vallen soms in duigen. Maar laat daarmee ook niet het stukje hoop vallen. Want er is altijd een nieuw begin, er is altijd een klein lichtpuntje,

(soms moet je echt heel goed zoeken naar dat kleine lichtpuntje , maar geloof mij, ergens vind je het) 

Blijf dromen,

in dromenland,

en

   in real. 

Een huis, thuis.

 Een zere buik, dat heb ik ervan.

En dat niet alleen......

Ook ......

Een hoofd vol watten. 

Mega slapeloze nachten. 

Doemscenario's. 

Negatieve gedachten.

Somber inzien.

Positiviteit onder het tapijt geveegd. 

Want vertel het mij.........

Wanneer houdt de huizencrisis op?

Wanneer kan ik een nieuw thuis vinden en krijgen? 

Een huis is niet vanzelfsprekend een THUIS. 

Een thuis wat meteen goed voelt.

Een thuis waar je meteen in gedachten jouw spulletjes ziet hangen en ziet staan. 

Het is belachelijk !

Dan ben je 51 jaar. 

Je hele leven je best gedaan. 

Bijna altijd een betaalde baan gehad. 

Nooit gekke dingen gedaan (behalve die keren toen ik nog heel jong was,haha) 

En dan nu, nu het leven even anders loopt dan je had gehoopt, kan je geen huis krijgen, omdat er bijna meer woningzoekende zijn dan inwoners. (sarcasme) 

Kan je geen betaalbare woning vinden omdat men denkt dat alle Nederlanders een topsalaris hebben ( ik klaag niet over mijn salaris hoor, ik ben tevreden). 

Kan je geen betaalbare woning vinden omdat betaalbare woningen bijna niet lijken te bestaan. (en komt er opeens 1 voorbij, duiken daar 1.000 woningzoekende op af )

Kan je geen betaalbare woning vinden omdat alles vol zit omdat er veel te veel mensen wonen in Nederland (vrij in te vullen) 

Gefrustreerd ben ik, verdrietig, boos, alles.....

Hoe dan ?
Wanneer dan?

Ooit?
Nooit? 

Mag ik bang zijn? 

Positief blijven, ik wil het zooooo graag ........? 

Een huis, thuis........liever vandaag.....

I am back

 

Zo, dat is lang geleden zeg. Maar ik ben er weer. Back op deze fijne site waar ik eerder iedere maandag positief ging bloggen. Maar ik denk dat jullie dat ook alweer lang vergeten zijn, wat ik jullie uiteraard niet kwalijk neem. 

Het leven, wat gaat het toch eigenlijk snel hé? En wat gebeuren er toch dingen in het leven waar je vroeger , toen je nog jong was en droomde over later, nooit aan had gedacht dat het misschien zou gebeuren in jouw leven. En zo zie je maar dat je het leven nooit helemaal kan plannen, ookal hebben wij dat gevoel misschien soms wel. 

Je kan plannen maken, je kan fantasieën hebben, je kan dingen willen, je kan dingen juist niet willen, maar uiteindelijk besluit het leven op sommige vlakken wat er gaat gebeuren in je leven. En nu zal niet iedereen dat eens zijn met mij, maar dat geeft ook niet. 

Any way, ik vind het fijn om weer te gaan bloggen, al weet ik niet zeker of ik weer wekelijks achter het toetsbord ga zitten, maar ik wil wel weer met enige regelmaat wat gaan tikken hier op deze site. Hopelijk lees je weer gezellig mee. Maar ook als je geen zin meer hebt mij te lezen is het prima hoor. Ik ben niet moeilijkste niet. 

Pluk de dag! 

De tijd staat niet stil.

Herinneringen,

wij maken ze allemaal,

iedere dag dat wij hier op aarde leven.

Vaak zijn het mooie herinneringen,

maar soms ook minder mooie herinneringen.

Niemand kan onze herinneringen afpakken,

ze reizen met ons mee het leven door.

En soms komt zo'n herinnering weer even naar boven,

dat kan bijvoorbeeld zijn door een bepaald liedje,

of door een bepaalde geur.

Ik neem jullie mee,

een herinnering die ik heb als ik naar deze mooie pantoffeltjes kijk.

Een glimlach verschijnt op mijn gezicht,

want ik zie haar zo weer voor mij.

Patricia en haar mooie roze pantoffeltjes.

Haar dunne enkeltjes,

met haar voetjes genietend in deze mooie pantoffeltjes.

Patricia was een ster,

ja dat was zij, een ster in haar pantoffeltjes uitschoppen.

Ze liet zich op het bed ploffen,

haar beentjes bijna in de lucht,

en dan was daar het moment om haar pantoffeltjes uit te schoppen.

Het liefst zo hoog en zo ver mogelijk.

Ik hoor in gedachten haar schaterlach,

als de pantoffeltjes bijna gelanceerd werden.

Haar pantoffeltjes hebben een bijzonder plekje bij mij gekregen,

want ze bezorgen mij een glimlach op mijn gezicht.

Patricia kijkt mij lachend aan,

vanaf haar schilderij.

Voor altijd blijft zij 6 jaar,

nooit zal zij ouder worden.

En toch is het volgende week haar geboortedag, 24 juli 2020.

Zij zou dan al 23 jaar zijn geworden.

Herinneringen aan haar stoppen,

vlak voor haar 7de jaar.

En ik,

ik droom een beetje.

Hoe zou ze nu zijn?

Wat zou ze nu doen?

Hoe zou ze eruit zien?

Zou ze nog thuis wonen?

Ik mis haar,

ik mis haar altijd,

maar deze tijd van het jaar mis ik haar weer extra.

Het hoort niet zo te zijn,

dat ik haar moet missen.

Het hoort niet zo te zijn,

dat ouders hun eigen kind moeten begraven.

Maar ik vind mijn weg,

dat heb ik altijd nog gedaan.

Maar ik wil niet dat mijn meisje vergeten gaat worden,

want zij heeft geleefd,

en hoe!

Patricia genoot volop,

van iedere dag.

En zo tik de tijd verder,

de tijd staat niet stil.

Maar in mijn gedachten,

mag soms de tijd wel even stil staan.

Want op dat moment,

sta ik stil bij mijn meisje,

die ik zo ontzettend mis.

💓 Patricia, voor altijd in mijn hart 💓