~ En daar is ''ie'' weer ~

 

 

Ik blijf het toch wel lastige maanden vinden,

juni en  juli.

Al is het leven zonder mijn meissie natuurlijk nooit meer als voorheen,

deze tijd van het jaar geeft mij weer dat stukje extra onrust.

♥

24 Juli, het is weer in zicht.

16 jaar zou zij zijn geworden.

♥

Onrust,

deze maanden van het jaar.

Ieder jaar komt deze onrust voorbij.

Ik kan mijn draai niet echt vinden,

zo'n onrustig gevoel waar ik 'niks' mee kan.

♥

Ik laat het over mij heen komen,

ik ben niet meer verrast door deze onrust,

het is een deel geworden van mijn leven.

♥

De mensen die dichtbij mij staan,

zij weten van mijn onrust,

zij weten dat zij mij maar even moeten laten 'fladderen'.

♥

24 Juli,

16 jaar zou jij zijn geworden mooie meid van mij.

Nooit zal ik weten hoe je nu zou zijn.

Ik kan alleen maar gissen,

dagdromen.

♥

Lieve meid,

24 juli,

een verjaardag zonder jarige,

een geboortedag

een gedenkdag,

altijd met jou in onze gedachten

in onze herinneringen

in onze verhalen.

 

 

 



~ Genieten ~

Heerlijk ,

zo'n geniet dag...

 

Heerlijke weertje,

niet te warm,

niet te koud.

 

Sprookjeshof in Zuidlaren,

niet te ver weg,

maar een uurtje rijden.

 

 

 

 

Kortingskaartje,

tja,

ik ben dan toch echt een Hollandse.

 

Drukte in het park,

het was gezellig,

maar niet druk.

 

 

Mike leefde zich uit,

energie voor 10.

 

En ik hoef alleen maar te kijken

naar hem,

naar zijn papa,

 

naar de lol,

het plezier,

en ik

GENIET !

 



~ Vermoeiend ~

Het klinkt misschien een beetje gek,

maar misschien ook niet....

Maar soms vind ik het wel eens vermoeiend,

om moeder te zijn van een overleden kind.

♥

Het leven gaat door,

ook na het overlijden van een kind.

Ik ben door gegaan en ik ga nog steeds door,

ookal mis ik mijn lieve meissie nog iedere dag.

♥

Maar het is dan soms wel eens vermoeiend,

dat ik zomaar opeens van slag kan raken.

Een liedje wat herinnerd aan,

een oud klasgenootje...,

data's op de kalender...,

het geluid van een ambulance...,

een gesprek wat ik opvang...,

een motoragent met een fluoriserende jas aan,

de vraag hoeveel kinderen ik heb.....

♥

Een lach bij mij kan dan opeens verdwijnen,

al zien anderen dat niet gebeuren.

Mijn glimlach blijft aan de buitenkant zichtbaar,

maar van binnen voel ik 'm niet.

♥

Verder gaan met het leven,

niet blijven hangen in het verdriet...

wat klinkt het allemaal mooi,

maar hoe anders is de werkelijkheid.

♥

Een kind verliezen,

een deel van jezelf.

Het hoort niet zo te zijn,

het gaat in tegen de natuur.

♥

En soms,

tja,

soms vind ik het wel eens vermoeiend,

dat het leven nooit meer zo zal zijn

zoals het was voor het ongeluk,

voor de dood van mijn kind.

♥

Het onbezorgde is voorgoed verdwenen,

een stukje angst dat het mij nog eens gaat overkomen.

Mike die begint met de wijde wereld te ontdekken,

heel gezond,

maar ik hou soms mijn hart vast.

Maar hij moet kind zijn,

hij moet met vallen en met opstaan groot worden.

Ik moet hem dat vertrouwen geven,

dat vertrouwen had ik ♥Patricia ook gegeven.

♥

En toch...

soms vind ik het gewoon best vermoeiend,

mama zijn van de mooiste engel

 

 

 

♥

 

 



~ Accepteren ~

Sommige dingen in het leven

moet je accepteren

om verder te kunnen gaan in je leven.

Maar hoe accepteer je sommige dingen,

en als je sommige dingen gewoon niet kan accepteren?

 

Het klinkt zo makkelijk,

iets accepteren.

Maar de werkelijkheid werkt toch totaal anders,

vind ik dan he?

 

Afgelopen vrijdag,

zoon van mijn beste vriendin is 16 jaar geworden.

Hij en ♥ Patricia groeide samen op in leeftijd.

Mijn beste vriendin en ik waren

heel toevallig samen zwanger.

Zij net iets eerder

dan mij.

 

Afgelopen vrijdag werd hij 16 jaar.

Toch zo'n bijzondere leeftijd op één of andere manier.

Vlak daarvoor had hij te horen gekregen dat hij was geslaagd voor school.

Ook zo'n mijlpaaltje.

En tja, hoe blij ik ook ben voor hem,

en voor mijn vriendin,

ook voel ik een steek in mijn hart......

Ik kon het dan dit jaar niet opbrengen om naar hem toe te gaan,

de eerste keer sinds de dood van ♥Patricia was ik er niet bij.

Gelukkig heb ik een super begripvolle en lieve vriendin,

zij had er zelf ook bij stil gestaan toen zij de slingers voor hem op ging hangen,

de slingers met het getal 16.

 

 

 

Accepteren dat mijn meissie niet geslaagd is,

geen examen heeft hoeven doen,

accepteren dat zij straks 24 juli geen 16 jaar mag worden,

dat kan ik niet.

Accepteren zou voor mij betekenen dat ik het er mee eens ben,

en dat ben ik niet.

Ik neem het voor 'lief' dat het zo is,

maar dat is gevoelsmatig anders,

ik moet namelijk wel.

Maar accepteren,

nee dat kan ik niet !

 

Accepteren,

ik kan niet alles in mijn leven accepteren.

Sommige dingen neem ik voor lief,

ik moet wel.

Accepteren dat ik iets heb wat ik niet wil hebben,

ik kan het niet,

al zeggen de mensen die mij echt kennen

dat dit 'iets' bij mij hoort.

Maar ik kan het niet accepteren,

ik moet het maar weer voor lief nemen.

 

Hoe doen jullie dat?

Hoe accepteren jullie iets in het leven?

Tips zijn welkom!

 

 

 



~ Gelukkig was het pauze ~

Vanmiddag

pauze,

alleen in de kantine,

andere collega's hard aan het werk.

Pauze...

en opeens

 

 

 

Gelukkig heb ik alleen pauze....

ik slik....

geraakt.... 

~ Back in time ~

Vandaag,

8 juni,

zo'n 'back in time' dag.

 

Terug in de tijd,

9 jaar terug in de tijd.

Een dag die ik nooit meer zal vergeten.

 

Vandaag scheen het zonnetje volop,

net als 9 jaar geleden.

Patricia hield van dit weer,

niet te warm,

niet te koud,

eigenlijk precies goed.

 

 

 

Wat ben ik dankbaar dat Patricia die dag,

9 jaar geleden,

zo ontzettend genoten heeft van haar dag,

haar laatste dag.

 

 

 

Vandaag ging ik terug in de tijd,

9 jaar geleden.

Maar ook nu laten zoveel lieve mensen weten

dat zij ons niet zijn vergeten,

dat zij Patricia niet zijn vergeten.

En dat is zo hartverwarmend,

alle lieve woorden,

er straalt zoveel warmte en troost uit.

Wat ben ik daar dankbaar voor.

 

 

 

 

Vandaag heb ik niet alleen maar gedacht aan 9 jaar geleden,

ook heb ik gedacht aan de jongen die betrokken was bij het ongeluk.

Ook zal zijn leven nooit meer hetzelfde zijn,

nooit meer echt onbezorgd.

Het zal je maar gebeuren.......

Ook hem zal ik niet vergeten.

 

 

 

Vandaag,

de dag van het ongeluk,

9 jaar geleden.

Het ziekenhuis,

het wachten,

het onzekere,

de hardwerkende artsen en zusters,

het onwerkelijke,

de angst,

het ongeloof.....

 

Morgen haar sterfdag...

en op één of andere manier blijft het zo

vreemd om dit woord te typen en te lezen:

haar sterfdag...

Ze was nog zo jong,

zo midden in haar leventje...

 

 

 

Deze dagen,

een lach

een traan

fijne herinneringen aan haar korte leven

gemis

verlangen

om nooit te vergeten......

 



~ Steeds dichterbij ~

Mijn werkweek buiten de deur zit er op voor deze week.

Moeizaam ging het, al heeft niemand dat echt aan mij gemerkt,

ik voelde het in mijn hele lichaam....

 

Het weekend staat voor de deur....

met de datum,

8 juni

en

9 juni.

 

Nooit meer zullen dit 'gewone' datums zijn voor mij.

Ik zie ze dichterbij komen,

maar ook voel ik ze dichterbij komen.

Geen kalender nodig,

mijn onrust zegt het allemaal.

 

Bijna 9 jaar geleden,

ik snap soms niet waar de jaren zijn gebleven.

Toen ♥Patricia haar ongeluk heeft gekregen,

toen ♥Patricia is overleden,

toen leek het alsof de wereld stil zou blijven staan.

Maar niks is minder waar...

want het leven is verder gegaan.

 

Wat wel blijft,

het gemis,

het verlangen,

het verdriet....

Terug gaan in de tijd.

 

Nee ik blijf niet hangen in mijn verdriet,

maar ik vind het wel erg belangrijk om ook hier ruimte voor te hebben.

Want ookal gaat alles door,

ga ik door,

ik mag ook nog steeds verdrietig zijn omdat ik mijn meissie zo vreselijk mis !

 

8 en 9 juni...

ze komen er weer aan.......