De andere kant .....

Wauw, de zon schijnt!

Dat is al een heel positief begin van deze maandag.

Want na dagen met regen, wind, hagel en soms natte sneeuw,

zijn wat warme zonnestralen wel erg welkom, vinden jullie niet? 

Het weekend, wat een weertje zeg. 

Echt geen lekker weer om buitenactiviteiten te gaan houden. 

Dan maar binnenshuis maar knus bezig zijn toch? 

Je moet er toch wat van maken als het buiten geen lekker weer is. 

Nu had ik nog een film opgenomen die mij in de beschrijving erg aansprak.

Een , zoals wij dat thuis noemen, echte "Bea"film.

 

 Nou, dat klopte dus precies, 

een echte "Bea"film,

gebaseerd op een waar gebeurd verhaal. 

Al zegt de tekst van de film denk ik al genoeg, 

ik heb hier voor jullie de trailer van de film,

zodat jullie even een stukje kunnen meekijken: 

https://youtu.be/N-ewaCVARtM

Is het waar? 

Is het niet waar? 

Geloof je erin, 

of juist niet? 

Voor mij maakt het niks uit.

Iedereen heeft zijn/haar eigen gedachten en mening over bijna-doodervaringen.

Een bijna-doodervaring,

ik heb er al heel wat discussies over gelezen.

Sommigen denken te weten dat het echt niet mogelijk is,

dat het een soort rijke fantasie is.

Anderen zijn juist overtuigd dat het absoluut mogelijk is,

dat het echt waar is. 

Ik wil hier nu geen discussie over voeren,

ik wil mijn fijne gevoel vast houden die ik over heb gehouden na het zien van deze film.

Een film die mij tot op het bot heeft geraakt,

een verhaal die tranen van ontroering in mijn ogen bracht. 

Ik denk aan mijn mooie meisje die ik zo vreselijk mis. 

Wat zou ik haar graag willen knuffelen,

haar recht in haar blauwe ogen willen kijken.

Ik zou haar willen zeggen hoeveel ik van haar hou,

dat het houden van niet is gestopt bij haar overlijden.

Ik zou haar willen zeggen,

dat het leven zonder haar wel doorgaat, maar nooit meer zoals voorheen. 

Ik zou haar willen horen lachen, 

want wat kon zij heerlijk schaterlachen. 

Ik zou haar gladde blonde haar willen voelen,

mijn handen er doorheen willen laten gaan. 

De film, 

Heaven is for Real,

het heeft mij een soort troost gegeven.

De film geeft mij een warm gevoel,

een gevoel van hoop. 

En of het nu echt is of niet,

I don't care,

mijn gevoel is wat er toe doet! 

 💕

 

Ooit geschreven....

Echt,
geloof mij.
Echt,
het is mogelijk.

Misschien ,
nu nog niet.
Misschien,
Is het nu nog te vroeg.

Maar,
er komt vast een dag.
Maar,
misschien is het dan houden van op een andere manier.

Ja,
anders van het leven houden.
Ja,
dat is mogelijk,
want niemand verteld jou hoe jij van het leven mag houden.

Echt,
geloof mij......

Hou van het leven op de manier die bij jou past.
Houden van het leven wil niet zeggen dat alles perfect moet zijn.
Houden van het leven, daar mogen ook tranen en diepe emoties bij horen.
Houden van het leven, met vallen en weer opstaan.
Houden van het leven, met misschien onzichtbare littekens.
Maar ook houden van het leven,
een klein lief gebaar,
een vogeltje wat zingt,
een vrolijk muziekje,
een heerlijk mooi boek.

Echt ,
geloof mij.
Echt,
het is mogelijk
om opnieuw te gaan houden van het leven.
🍀 Enjoy your way 🍀

Beentjes op de grond

Ik open mijn ogen,

nadat de wekker mij wreed heeft gewekt. 

Oei, wat klinkt de wekker weer hard en dwingend,

terwijl ik het liefst nog even lekker blijf liggen.

Helemaal als ik hoor hoe de regen op het dak klettert,

en de wind hard waait. 

"Kom op Bea, spring jouw bedje uit",

zegt het stemmetje in mijn hoofd.

Hahaha, mijn stemmetje heeft wel humor, 

want uit mijn bed springen? 

🍀

De maandag,

ik blijft het een dag vinden waar ik extra moeite heb met opstarten.

En eigenlijk slaat dat uiteraard helemaal nergens op,

want vind ik het op dinsdagochtend wel heerlijk om gewekt te worden door mijn wekker? 

Maar goed, de maandag is er,

en ik heb genoeg te doen vandaag. 

Zoals deze maandag positieve blog tikken bijvoorbeeld. 

En op dit moment ben ik alweer even wakker,

dus de grootste dip van de dag heb ik weer gehad.

Ik voel mij goed,

helemaal nu ik een heel heel heel klein streepje van de zon zie.

 🍀

Maar,

ik heb deze blog niet voor niks de titel: 

"beentjes op de grond genoemd".

Want vandaag ben ik mij ook bewust van de verdrietige en lastige kant van het leven.

Soms deelt het leven een keiharde klap uit,

en dan moet je maar zien of je daar een positieve draai aan kan geven. 

Want soms is het verdomd moeilijk om een keiharde klap om te zetten tot een positief iets.

Ergens probeer je het wel,

maar het is zo ontzettend lastig.

Vandaag sprak ik iemand die een keiharde klap uitgedeeld heeft gekregen,

haar verhaal heeft mij geraakt deze maandagochtend.

Ik heb naar haar geluisterd,

voelde mij machteloos dat ik alleen maar kon luisteren.

 🍀

Het gesprek dwarrelt nu nog steeds ergens in mijn hoofd,

voel zo ontzettend met haar mee.

Ik zou willen dat ik een toverstafje had,

dat ik even kon zwaaien met het stafje met een spreukje erbij.

Ik zou verdriet en ellende willen laten verdwijnen,

geluk en plezier ervoor in de plaats willen toveren.

Maar ja,

ik heb geen toverstafje.

 🍀

Het leven deelt soms rake klappen uit,

bij de één wat meer dan bij een ander.

Soms lukt het om positief te blijven,

maar soms ook even niet.

Maar dat is denk ik juist de kracht van de mens.

Op de momenten dat het even niet lukt om positief te zijn,

mag je overal tegenaan schoppen,

mag je huilen,

mag je boos zijn,

mag je je heel rot voelen.

Deze momenten kosten bakken met energie,

maar ooit geven ze ook kracht.

"Zie je dat streepje door de wolken heen?

Een zonnestraaltje,

al is deze maar klein,

voel je haar warmte?"

 

 

Stemmetje

 👀

Mijn hoofd ligt begraven in het heerlijke zachte kussen,

over mij heen ligt het lekkere warme dekbed.

Mijn ogen zijn gesloten,

ik bevind mij in een wereld die veel lijkt op een droom.

Een tevreden gevoel,

een dromerig gevoel. 

"Piep, piep, piep ", 

keihard klinkt het geluid. 

En ik moet even denken, 

gebeurd dit in mijn droom? 

Waar ben ik? 

Wie ben ik?

En wat doe ik hier? 

Het gepiep lijkt niet te willen stoppen.

Wat een nare droom,

deze begint nu toch echt steeds meer op een nachtmerrie te lijken. 

Mijn ogen doen een poging zich te openen.

Mijn arm probeert vanonder het warme dekbed te komen.

Oei, maar mijn arm slaapt nog.

Ooit geprobeerd een wekker tot bedaren te stoppen met slaap in jouw arm? 

Oké, ik ben mij ervan bewust dat de droom over is,

en het echte leven weer voor mij staat. 

Het is dan toch echt weer maandag!

Daaaaag weekend,

daaaaag uitslapen,

daaaaag geen verplichtingen. 

"Ho ho, Bea, niet zo negatief nu hè! 

Oké oké, het is even weer wennen en omschakelen,

maar de maandag is ook erg mooi! "

Het stemmetje in mijn hoofd laat even van zich horen. 

Ik voel mij nog te slaperig om er tegenin te gaan, 

dus ik luister naar de woorden : 

 "niet zo negatief"

'maandag is ook erg mooi'

Nou ja zeg,

mijn stemmetje zegt best wijze dingetjes.

Want inderdaad brengt ook deze maandag mooie dingen. 

Mooie dingen gebeuren uiteraard niet alleen maar in het weekend en de andere dagen van de week. 

Het is maar net hoe je er zelf tegen aan kijkt. 

En dan .... hoe lang duurt de maandag eigenlijk? 

En een week, hoe snel is deze eigenlijk voorbij? 

Voor ik het weet is het inderdaad zo weer weekend,

helemaal met zo'n volle agenda deze week. 

 Dus, ik stap met een positief gevoel deze maandag door. 

Waar ik uiteraard ook wel stil sta bij gebeurtenissen die niet zo leuk en best verdrietig zijn.

Juist als ik daar aan denk, 

ben ik mij bewust hoe belangrijk het is om van iedere dag iets moois proberen te maken. 

En dat hoeft niet perfect te zijn,

 het mooie kan zitten in hele kleine dingetjes.

De maandag is begonnen,

have fun! 

🍀

 

Niet perfect is ook goed!

 De maandag na een weekje vakantie. De maandag is sowieso niet mijn favoriete dag van de week zoals jullie al weten. Maar de maandag na een vakantie vind ik nog erger! De wekker lijkt net iets harder af te gaan als anders, en mijn opstartmoeilijkheden zijn net iets heftiger. 

En zo gebeurde het vanmorgen dan ook dat ik met mijn nog wat slaperige hoofdje een mok uit de keukenkast wilde pakken en ik enthousiast begroet werd door een mok die vrolijk kapot viel op het keukenblad. "Positief blijven Bea", scherven brengen geluk. 

En zo moest ik opeens denken aan Wabi-sab uit Japan. Ik had hier ooit iets over gelezen, ik wist nog dat het iets te maken had met imperfectie. Lees onderstaand artikeltje maar eens : 

 

Wabi Sabi: de perfectie van imperfectie.

Heb je wel eens van Wabi-sab gehoord? Het is de Japanse filosofie die ons leert dat imperfectie helemaal niet erg is. Het is niet alleen een manier om imperfecties te leren waarderen maar ook een manier om het moment te waarderen en in het nu te leven. Niets is af, niets is eeuwig, niets is perfect. De filosofie is ontstaan in de vijftiende eeuw, als reactie op de heersende esthetiek van weelde, versiering en rijke materialen. Het vereert authenticiteit boven alles. Als je Japanners in eigen land vraagt uit te leggen wat wabi-sabi is, blijven ze je waarschijnlijk een antwoord schuldig. Het zit namelijk zo diep geworteld in de Japanse cultuur dat het moeilijk uit te leggen is. Er is geen (directe) westerse vertaling voor het concept.

‘Wabi’ staat voor soberheid en eenvoud, de essentie van dingen. ‘Sabi’ is de schoonheid die ontstaat door het verstrijken van de tijd. Dingen die mooier worden naarmate ze ouder worden? Hoe dan? Tsja, waarom kiezen we voor een oude, rustieke tafel? Een gehavende theepot met een mix van oude theekopjes? Een afgebladderde ladekast, oude sieraden en een verroeste lamp.
Waarom is die oude, bevlekte tafel mooier dan een glanzend nieuwe van de IKEA? Omdat die tafel, jouw tafel, uniek is. Mooi ondanks of misschien wel juist dankzij zijn imperfecties. De donkere kring herinnert je aan het glas rode wijn dat er tijdens de tweede date met je vriend op stond. Een aantal donkere vlekken kun je niet helemaal plaatsen, misschien wat gelekte olie. Sommige vlekken vervagen of krijg je er met een doekje nog wel van af. Andere kringen blijven altijd zichtbaar.

Is het nu heerlijk om te bedenken dat je niet perfect hoeft te zijn. Heerlijk, dat geeft rust. 
(Met dank aan www.flowtime.info) 

Eigenlijk best mooi vinden jullie niet? Geïnspireerd door dit artikeltje ben ik even mijn tuin ingedoken en ben eens rond gaan kijken wat ik allemaal heb staan of hangen wat dus niet meer helemaal perfect is,maar wat ik nog steeds wel mooi vind. 

 Zoals dit klompje bijvoorbeeld.

Dit is al een oud klompje, gedragen door zoonlief Mike. Ik zie nog zo zijn voetjes in de klomp, en hoe hij moest wennen om hier op te lopen omdat het natuurlijk best hard aanvoelt. Een mooie herinnering aan dit niet meer perfecte klompje. 

 Of kijk dit lieve betonnen beeldje.Je kan zien dat deze al een aantal jaren in mijn tuin staat. Weer en wind heeft doorstaan. Ooit kreeg ik deze cadeau. En ik vond m meteen erg lief en mooi. En zelf vind ik hem nu eigenlijk nog mooier omdat er iets van ouderdom overheen is gevallen. 

Of kijk deze klompen. Tijdens een vrijgezellenfeest gingen wij klompen beschilderen. Onder vrolijk geklets en menig lachbuitjes waren wij zo bezig onze eigen creaties te maken. Een mooie herinnering waar ik met een glimlach aan terug denk. 

De mok die vanmorgen mij een enthousiaste begroeting bracht, die ga ik dan weer niet bewaren. Dat is meer om praktische reden, want wees eerlijk, een mok zonder oortje eraan, is niet echt handig in gebruik. 

Ik wil deze blog eindigen met een fotootje van mij. Want ook ik ben niet perfect, niet qua uiterlijk en niet qua innerlijk. Maar ik ben wie ik ben en ik doe mijn best in het leven. Ik maak fouten, maar ik doe ook dingen goed. Ik ben niet de mooiste qua uiterlijk, maar ik doe mijn best er wel verzorgd en leuk uit te zien. En tja, die rimpeltjes die te zien zijn, zij hebben eigenlijk allemaal een verhaal te vertellen. Rimpeltjes van de mindere leuke dingen in mijn leven, maar ook rimpeltjes van de vele lachmomenten in mijn leven. 

Niet perfect is ook goed! 

 

Oeps, lukt het wel?

Leuk hè Bea, jij met jouw positief bloggen op de maandag. 

En daar zit je nu,

met jouw humeur die nog niet in een heel erg positieve modus zit.

Je bent niet chagrijnig,

maar je kan ook niet echt een zonneschijn genoemd worden op dit moment.

  

 En ja, daar zit je dan Bea.

Jouw vingers hangen boven het toetsenbord,

jij staart naar het scherm.

Jouw hoofd zit te bedenken waar je dan nu over gaat bloggen deze maandag.

Want als je je nog niet zo heel erg positief voelt, 

hoe gaat het jou dan lukken om wel een positief woordje te typen? 

 

 Weet je Bea, 

duik het internet maar even op. 

Zoek leuke vrolijke afbeeldingen,

kijk of je nog wat positieve artikeltjes kan vinden die jouw humeur een positieve slinger kunnen geven. 

Met dank aan Ja Duh!

 Bea,Bea,

wat doe jij nu dan toch? 

 Lekkere vrolijke katjes heb jij opgezocht zeg.

Wat...

wat zeg je? 

Krijg je daar juist een klein glimlachje van? 

En die tekst van JA DUH!,

jij kan je daar wel in vinden?

Bea,Bea,

ben jij zooooo chagrijnig vandaag? 

Met dank aan Loesje

Oh Bea,

die van Loesje is te gek zeg!

Een soort van omdenken als je chagrijnig kijkt.

Dus Bea, 

jij gaat vandaag op jouw kop staan? 

Of...

tover jij zelf een glimlach op jouw gezicht? 

Want het lijkt mij niet gezond om de hele maandag op jouw kop te gaan staan.

En daar heb jij vandaag ook helemaal geen tijd voor trouwens.

Want op je kop staan en dan bloggen lijkt mij niet zo handig. 

 (al kan dat wel een creatief getypte blog worden) 

💜

Is jouw humeur nog niet zo fijn

zou je het liefst de hele dag in jouw bedje zijn

Weet dat de dag altijd wel iets positiefs weet te geven

al moet je er soms wel even naar op zoek in dit leven

💜

 

 

 

 

 

 

Boomdroom

De dag was begonnen.

Tenminste, dat gaf de tijd op de klok aan. 

Want buiten leek het wel het begin van de avond. 

De lucht was somber en had een donkere dreigende uitstraling. 

Waar was nu toch de zon?

Waar was dat stukje licht tussen de wolken door? 

 Hoe goed zij ook haar best deed,

het licht was er niet. 

De takken van bomen, 

zij leken op dreigende sterke armen die haar te grazen zouden nemen. 

De stam van de boom,

het leek op een groot sterk lichaam van een kwaad persoon. 

En al hield zij ergens ook wel van het mysterie van het donkere,

het gaf haar ook een beetje een naar gevoel. 

Kom op...

lichtstraaltje waar ben je nu? 

Tijdens deze gedachten, met haar kreet om wat licht,

gebeurde het. 

Opeens was het daar,

alsof iemand met een mes de donkere lucht had opengesneden. 

Haar mond viel open van verbazing,

een warm gevoel overviel haar.  

Haar hart maakte een sprongetje,

een glimlach sprong op haar gezicht. 

 De dreigende armen van de donkere boom,

waren veranderd in vrolijk zwaaiende armen. 

Het grote sterke lichaam,

de boomstam, was nu een mooi gespierd lijf van een vriendelijk mens. 

De dreigende donkere lucht,

was nu een lachend gezicht,

die haar vriendelijke begroette. 

De zon, 

dat vriendelijke gele bolletje,

zij straalde warmte,

zij gaf vriendelijkheid. 

Niet alleen aan haar,

maar ook aan de zwaaiende armen,

aan het mooie gespierde lijf,

aan de bomen in het bos. 

Een gevoel van geluk overspoelde haar. 

Wat was de natuur toch indrukwekkend mooi. 

De takken van de bomen,

zwaaiend.

De zonnestralen die de takken aan leken te raken. 

En de stam van de boom,

zo sterk. 

Kale takken,

ontwakende takken,

takken vol met mooie bladeren.  

Haar dag was goed,

het sombere en donkere was verdwenen.

Al was het buiten nog steeds donker en somber,

leek het op het begin van de avond, 

haar dag was vol zonnestralen en warmte. 

🍀