Ingelijst

Ingelijst,

getekend op de laatste dag van haar leven.

Ingelijst,

vrolijke tekening.

Ingelijst,

dierbaar,

met een glimlach,

met een traan.

 

 

Ingelijst,

een van haar laatste foto's.

Ingelijst,

een troostend alleszeggend gedicht.

Ingelijst,

een plek in ons huis voor altijd.

Ingelijst,

troostend,

krachtig,

liefdevol.

 

 

Voor altijd een plek in ons huis,

voor altijd een plek in ons hart :

 

♥ Patricia ♥



 



~ Geen ~

 

 

Zo,

ik moet het even gezegd hebben,

het moet er even uit,

ik heb geen goede voornemens.

En dat is goed,

want dan kan je als mens ook niet teleurgesteld zijn

wanneer een goed voornemen niet lukt.

En wees eerlijk,

waarom juist NU goede voornemens hebben?

Goede voornemens kan je toch iedere dag maken of hebben?

Ik doe er dus niet aan mee,

ik heb geen goede voornemens.

En al moet ik wel wat kilootjes kwijt,

en al moet ik wel wat dingen in mijn leven gaan ordenen,

al wil ik wel proberen wat toe te gaan voegen in mijn leven.....

toch heb ik geen goede voornemens.

 

 

 

 

 

Ik geniet van de kleine dingen in het leven,

zoals ik ook heb genoten van de jaarwisseling,

van mijn kleine en mijn grote man.

Ik heb genoten van de nieuwjaarsborrel

bij wederzijdse ouders vandaag,

gelachen,

gekletst,

wat gegeten,

wat gedronken.

En het besef

dat het heerlijk is dat wij elkaar hebben

en dat wij van elkaar kunnen genieten!

 

 

En dankbaar dat ben ik,

dat ik kan genieten!

Dankbaar dat er zoveel lieve mensen om mij heen zijn.

Dankbaar voor lieve woorden,

dankbaar voor een goed gesprek,

dankbaar voor gewoon wat ongein,

dankbaar voor de dingen die zo gewoon lijken.

 

 

Lieve allemaal,

jij die mijn blog leest,

ik wens je heel veel liefde, heel veel geluk, heel veel gezondheid, heel veel wijsheid, heel veel plezier, heel veel dierbare momenten.

Ik wens je heel veel geniet momenten.

Maak van 2014 een jaar die bij jou past!

 

*Proost* 

 



~ Kijkblogje ~

Tweede kerstdag,

het is weer voorbij.

Gezelligheid,

samen zijn,

familie,

gezin,

wat mag ik daar dankbaar voor zijn.

 

Het waren fijne dagen,

ondanks het ...

gemis ♥

Dankzij het blijven noemen van haar naam

 

 

♥Patricia

kan het ook fijn voelen allemaal.

(klinkt misschien vaag,maar ikzelf begrijp wat ik bedoel )

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 





~ Dichtbij elkaar ~

 

 

Kerstavond,

eerste kerstdag,

we hebben het weer gehad.

 

Gezelligheid

 

Kleinigheidje onder de boom

 

 

 

 

 

 

 

 

Gezellige brunch
 

 

Mike in topvorm
 

Selfie bij de kerstboom
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Selfie van ons

 

 

                                      Dichtbij elkaar,

letterlijk,

maar ook figuurlijk.

Dichtbij elkaar,

letterlijk,

ik met mijn mannetjes,

ik met mijn schoonfamilie

(dit jaar helaas zonder schoonmoeder omdat zij voor haar zieke broer zorgt deze dagen, over liefde gesproken!)

 

Gezellig gourmetten
 

Kerstengeltje

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kerstmannetje
 

 

Dichtbij elkaar,

figuurlijk,

maar ook letterlijk.

Want met dit 'dichtbij elkaar'

bedoel ik

het genieten,

naast het missen.

Het gezellige samenzijn in huis,

naast het bezoekje aan Patricia haar grafje.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dichtbij elkaar,

gelukkig niet alleen deze kerstdagen,

maar ook alle andere dagen van het jaar,

in letterlijke vorm,

in figuurlijk vorm.

 

 

 

 

 

Het blijft bijzonder,

hoe het mogelijk is,

dat het gemis

naast het genieten kan gaan.

 

 

 

 

                                             Iedereen die dit leest,

of je mij nu kent uit het 'echte leven'

of uit de virtuele (twitter en facebook) wereld,

wat doen jullie lieve troostende woorden mij goed,

maar wat doet het mij ook goed dat jullie lachen met mij,

dat jullie praten over van alles en nog wat met mij,

dat jullie grapjes maken met mij.

Fijn dat jullie er zijn.

 

 

 

Ik wens jullie nog een fijne eerste kerstavond,

of een fijne tweede kerstdag,

en alvast een super gezellige jaarwisseling,

ook voor hen die het minder fijne dagen vinden,

weet dat ieder klein lichtpuntje er één is.  

 

Liefs van mij

 

 

 

 



~ Traditie ~

 

 

Door de dood van Patricia

is er een nieuw traditie geboren.

Geen echte grote kerstboom meer in huis,

maar een klein kunstboompje.

De traditie van het gesleep met een echte kerstboom is voorbij ,

 nu een traditie van het kleine boompje uit de zak halen,

compleet met de ballen en lichtjes er nog in.

 

Het jaar dat Patricia plotseling overleed,

de eerste kerst,

ik had totaal geen zin om een echt kerstboom neer te zetten.

Voor wie moest ik het doen,

waarom zou ik het doen?

Wat boeide mij die boom toch?

En toch,

toch wat lichtjes om je heen willen hebben,

wat lichtjes die wat warmte uitstralen.

En daar was ie opeens,

het lieve kleine kunstboompje,

die nu een echte traditie is geworden.

 

 

Wij pakken de zak,

de één houdt de zak vast,

de ander haalt het boompje eruit,

en binnen mum van tijd,

staat ons lieve kleine kunstkerstboompje

te stralen.

Net als Patricia,

zij straalt als een echte ster,

hoog aan de hemel.

 

 

 

 

 



~ Boekenweggeefdag 2013 ~

 

 

Heb jij ook meegedaan,

vorig jaar?

Ik wel,

en ik ga het dit jaar weer doen.

Een initiatief van Lenny de Jonge,

waar onderstaande blog dan ook van is  :

 

http://geefjijhetdoor.blogspot.nl/2013/11/boekenweggeefdag-23-november-2013.html

 

 

Wordt je ook zo geïnspireerd door deze blog van haar?

Doe je dan mee volgende week?

Geef jouw boek een gelukkige nieuwe lezer of lezeres.

En geniet van het fijne gevoel dat het geeft.

Have fun !

 

 

 



~ Vandaag even niet .... ~

Daar is ze,

stralend op de foto,

mijn meissie.

Ik zie haar stralende lach,

haar twinkeling in haar ogen.

 

 

Deze foto,

haar laatste sinterklaasintocht, voor een keer in Hardenberg.

Ik hoor haar zo nog zeggen:

''volgend jaar gaan we weer naar Ommen he mama,

want daar is de echte sinterklaas'' ...

Ik doe haar de belofte,

''ja hoor meissie, volgend jaar gaan we weer naar Ommen, naar de echte sinterklaas'' ... niet weten dat zij het volgende jaar niet meer zou leven.

 

De dood van mijn kind,

een deel van mijn leven.

Daarbij hoort het gemis.

Het gemis is er altijd,

maar soms zitten er van die dagen tussen , zoals vandaag,

dat het gemis opeens extra hard binnen lijkt te komen.

Ik heb nu dan ook eigenlijk geen zin om sterk te zijn,

ik heb dan eigenlijk ook geen zin om vandaag mee te gaan doen aan de dag.

Maar ja, de plicht roept strakkies weer,

terwijl ik het liefst vandaag overal tegen aan wil schoppen,

ik wil het liefst niet mee doen vandaag.

Ik heb vandaag even geen zin om mijn masker op te gaan zetten,

maar ja, ik moet.

 

Ik mis haar...

zo ontzettend.....